Thursday, February 24, 2011

പ്രണയിക്കുന്നവര്‍ക്കായ്‌


പൂര്‍ണ ചന്ദ്രന്റെ പൂമുഖം കാണ്‍കെ
ശിശിര സൂര്യന്‍റെ പ്രദോഷ കിരണമെന്‍
ജാലകപ്പടിയില്‍ തീര്‍ക്കും
സുവര്‍ണ്ണ വെളിച്ചം കണ്‍കെ,
എന്നോര്‍മ്മകള്‍ നിന്നിലേക്ക് ചിറകടിക്കുന്നു.
സുഗന്ധങ്ങള്‍, ദള മര്‍മ്മരങ്ങള്‍, എല്ലാം
എനിക്കായ്‌ നീ കാത്തു നില്‍ക്കും തീരത്തിലേക്കെന്നെ
വന്നു വീണ്ടും വിളിക്കുന്നു.

എങ്കിലും, ഈ വേളയില്‍ നീയെന്നെ
മെല്ലെ മെല്ലെ വിസ്മരിച്ചീടുകില്‍
ഞാനും മറന്നിടാം നിന്നെ മെല്ലെ മെല്ലെ.
ഞാന്‍ ചവിട്ടും വഴികള്‍, വീഥികള്‍
ദീര്‍ഘവും, ഭ്രാന്തവുമെന്നു മടുത്തു നിനക്കെങ്കില്‍
എന്‍ വേരുകള്‍ പടര്‍ന്നൊരീ ഹൃദയതീരത്തിലെന്നെ
തനിച്ചാക്കി, വിട പറയുവാന്‍ നിന്‍ മനം കൊതിക്കുകില്‍
ആ ദിവസമാ നിമിഷം നീ
നിന്‍ ചിറകു വിടത്തി പറന്നകന്നീടുക

അതല്ലാതെ,
ഓരോ ദിനവുമോരോ നിനവും
നീയെന്നില്‍ നിറയേണ്ട
മധുവാണെന്നു നിന്‍ മനസ്സ് മന്ത്രിയ്ക്കുകില്‍
ദിനമോരോന്നും ഒരു പൂ
നിന്നധരത്തിലെന്നെ തിരയുന്നുവെങ്കില്‍
പിന്നെയും ജ്വലിക്കുന്നുവെന്‍ പ്രണയം
നിനക്കായ്‌,
എന്നിലെയഗ്നി പിന്നെയണയുന്നില്ല
മറവിയായ്‌ മൃതമാവുന്നില്ല
നിന്‍ പ്രണയതുടിപ്പുകളിലാണെന്‍
പ്രണയത്തുടര്‍ച്ചയുടെ ജീവജലം
നിന്‍ ആയുസ്സഖിലവുമെന്‍ പ്രണയം
നിന്‍ കൈകളില്‍ കോര്‍ത്തിടു
മെന്‍ കൈകള്‍ വിടാതെ
****************************************************************

Note: *പാബ്ലോ നെരൂദയുടെ ചില വരികള്‍ വായിച്ചപ്പോള്‍ കുത്തിക്കുറിച്ചതാണ്.
*ഒരു പദാനുപദ വിവര്‍ത്തനമല്ല.
* കവിതയെന്നു വിളിക്കുന്നുമില്ല.

Thursday, February 17, 2011

പഥികന്‍റെ പരോള്‍ വര്‍ത്ത‍മാനങ്ങള്‍



അതിജീവനത്തിന്‍റെ അഗ്നിവഴികളില്‍
അതിരുകള്‍ താണ്ടിയലകള്‍ താണ്ടി
തടവറ തുല്യമാമൊരു ജീവിതത്തെ
സ്വയംവരം ചെയ്തവന്‍ പ്രവാസി

പാസ്പോര്‍ട്ടിന്നുള്‍താളുകളില്‍
വര്‍‍ഷാ വര്‍‍ഷാവധിയാം പരോളിന്‍
പോക്ക് വരവുകളുടെ പ്രേതരൂപങ്ങളായ്
ചുവപ്പും കറുപ്പും മുദ്രണങ്ങള്‍

അവന്‍റെ ശിഥിലമാമോര്‍മ്മ‍കളില്‍‍
ഓരോ അവധിക്കാലോല്ലാസത്തിന്‍
ക്ഷണിക നിമിഷപ്പുലരിയിലും
തിരിച്ചു പോക്കിന്‍ തിയതികള്‍ കണിശമായ്
തിരക്കിയറിഞ്ഞ പ്രിയരാമുടയവര്‍
കലണ്ടറിലെ ഉത്സാഹം കൊല്ലിയാമക്കങ്ങള്‍‍
കൊത്തി വലിച്ചിട്ടു സുസ്മിതം തൂകുന്നു

ഒരാണ്ടറുതിയുടെ കൊടും വേനലില്‍‍
വ്യഥകളില്‍‍ കോര്‍ത്തെടുത്തോരവധിയില്‍
ഹൃസ്വനിശ്വാസങ്ങള്‍ തന്നാലിംഗനങ്ങളില്‍
ഉഷ്ണ മഴയായ് കരിയുന്ന ജീവിതം

എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍, ചില്ല് വാതിലും കടന്നു
പിന്നെയും മരുഭൂവിന്‍ വന്യതയിലണയുമ്പോള്‍
മിഴിയിണകളിറുക്കെ ചിമ്മിയടയ്ക്കുന്നത്
ചുടുമണല്‍ കാറ്റിന്‍ ചുഴലിയിലോ,
കനലായെരിയുന്ന കരളിന്‍റെ നോവിലോ?

Friday, February 11, 2011

മേ ഗൂര്‍ഖാ ഹൈ! ഹും!! ഹൈ!!! ഹൈ!!!!


16000 രൂപയിലേറെ വിലയുള്ള സ്മാര്‍ട്ട്‌ ഫോണായിരുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം അമൂല്യമായ ഒരുപാട് ഫോട്ടോയും വീഡിയോയും. കഴിഞ്ഞ വെക്കേഷന്‍ കാലത്തിന്‍റെ തുടിക്കുന്ന ചിന്തുകള്‍.

തലക്കകത്ത് ഒരു കൊള്ളിയാന്‍ മിന്നി. പാന്‍റിന്‍റെ ഇടതു, വലതു, പിന്‍ പോക്കറ്റുകളിലും ഷര്‍ട്ടിന്‍റെ ഒരു പോക്കറ്റിന്‍മേലും രണ്ടു കൈകളും മാറി മാറി അമര്‍ത്തി നോക്കി. മൈക്ക്‌ള്‍ ജാക്സന്‍റെ ഒരു നൃത്ത-പോസിലെന്നപോലെ.

കാറിറങ്ങി ഓഫീസിലേക്കുള്ള പാതി വഴിയിലാണ്. എന്ത് ചെയ്യണം? ധൃതിയില്‍‍ മുന്നോട്ടു നടന്നു, ഓഫീസിലേക്ക് തന്നെ. എന്‍റെ അവസ്ഥ കണ്ട സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍ അഹമദ്‌ (യമനി) അവന്‍റെ ഫോണ്‍ എടുത്ത് എന്‍റെ നമ്പര്‍ ഡയല്‍ ചെയ്തു. ടര്ര്ര്‍ , ടര്ര്ര്‍ , ടര്ര്ര്‍ , റിംഗ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ ആരും എടുക്കുന്നില്ല. പിന്നെയും ചെയ്തു. ഒന്നും ഇല്ല. അപ്പോള്‍ കേട്ടത്: "ആഫുഅന്‍..., "The number you've dialed cannot be reached at this time. please try later." പിന്നെയും ഡയല്‍ ചെയ്തു നോക്കുന്നു. ഇല്ല. ഓഫ്‌ തന്നെ. കിട്ടിയവന്‍ ഒരു തവണ റിംഗ് ചെയ്യുന്നത് കേട്ട ശേഷം ഫോണ്‍ സ്വിച് ഓഫ്‌ അക്കിക്കൊണ്ട് തന്‍റെ നയം വ്യക്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു. ഇനി നോക്കിയിട്ട് കാര്യമില്ല. ഒരു ചെറിയ ശ്രമം കൂടി നടത്തി നോക്കാം. കാര്യമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും. ഉടനെ കാറെടുത്ത് ഒരു സുഹൃതുമൊന്നിച്ച് ഞാന്‍ വന്ന ടാക്സി പോയ വഴിയെ വെച്ച് പിടിക്കുന്നു. പക്ഷെ, പൊടി പോലുമില്ല കണ്ടു പിടിക്കാന്‍.

ഡ്രൈവര്‍ ഒരു പാകിസ്ഥാനി, മുന്നിലെ സീറ്റില്‍ ഒരു ബംഗാളി, പിറകില്‍ എന്‍റെ അടുത്ത് ഒരു ഇന്ത്യക്കാരന്‍ തമിഴന്‍, ഇത്രയും പേര്‍ ആണ് ഞാന്‍ വന്ന ടാക്സിയില്‍ ഞാന്‍ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്. വഴിയില്‍ നിന്ന് വേറെ ആരെങ്കിലും പിന്നെ കയറാനുള്ള സാധ്യത വളരെ കുറവാണ്. അവര്‍ക്ക് അവരവരുടെ ഓഫീസിലേക്കെത്താന്‍ പിന്നെ കുറച്ചു ദൂരമേ ബാക്കിയുള്ളൂ. എന്ന് വെച്ചാല്‍, കിട്ടിയത്‌ ഒന്നുകില്‍ തമിഴന് അല്ലെങ്കില്‍ പാകിസ്ഥാനി ഡ്രൈവര്‍ക്ക്. രണ്ടു കൂട്ടരെയും എനിക്ക് പണ്ടേ വിശ്വാസമില്ല. ഇവരെപ്പറ്റി സങ്കുചിത മനസ്ഥിതിക്കാരായ ചില പരിചയക്കാര്‍ അവജ്ഞയോടെ സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ "പുരോഗമനവാദിയും വിശാലമനസ്കനുമായ" ഞാന്‍ അവരെ എപ്പോഴും തിരുത്താറുണ്ട് എന്നത് സത്യം തന്നെ. പക്ഷെ, സ്വന്തം കാര്യം വരുമ്പോള്‍ എന്തു പുരോഗമന ചിന്ത, എന്ത് വിശാലമനസ്കത? എന്‍റെ ഫോണ്‍ എടുത്തത്‌ ഈ തമിഴനോ പാകിസ്ഥാനിയോ ആണെന്ന കാര്യത്തില്‍ എനിക്ക് യാതൊരു സംശയവും ഇല്ലായിരുന്നു. ഏതായാലും അധികമൊന്നും ചുറ്റിത്തിരിയാതെ ഞാനും സ്നേഹിതനും തിരച്ചില്‍ നിര്‍ത്തി ഓഫീസിലേക്ക് തന്നെ തരിച്ചു പോന്നു.

ഇനിയിപ്പോള്‍, ആ മൊബൈല്‍ തന്നെ ബ്ലോക്ക്‌ ചെയത് കിട്ടിയവര്‍ക്കത് ഉപയോഗ്യമല്ലാതാക്കാന്‍ വഴിയുണ്ടോ എന്ന് ഒന്ന് ഗൂഗിള്‍ ചെയ്തു നോക്കാം. ഇല്ല, അതിനും ഒരു വഴി കാണുന്നില്ല. അങ്ങിനെ ഞാന്‍ മ്ഴാന്നു വിഷാദം കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് സഹൃദയനായ അഹമദ് അവന്‍റെ ഓഫീസില്‍ നിന്ന് എന്‍റെ നേരെ വീണ്ടും വരുന്നത്. അവന്‍ എന്‍റെ നമ്പറില്‍ വീണ്ടും ഡയല്‍ ചെയ്തതാണ്. ഒരാള്‍ ഫോണ്‍ എടുത്തിരിക്കുന്നു. അയാള്‍ പറയുന്നത് അഹമദിനും, അഹമദ് പറയുന്നത് അയാള്‍ക്കും മനസ്സിലാവുന്നില്ല. ഫോണ്‍ എന്‍റെ കയ്യില്‍ തന്നു അഹമദ്. അങ്ങേ തലക്കല്‍ നേപ്പാളിയായ ഡ്രൈവര്‍ ബസുവാന്. ഞങ്ങളുടെ കംപനിയിലെ ലോജിസ്റ്റിക്കില്‍ കോണ്ട്രാക്റ്റ് ബേസില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന മറ്റൊരു സ്ഥാപനത്തിലെ ജീവനക്കാരന്‍‍. "ഇത് ആരാണ്?" ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. "മെ, ബസു ആപ്ക കംപനിമേ..." "ആപ് ക ഫോണ്‍ ഹമാരെ പാസ് ഹൈ. റോഡ്‌ക്ക സൈഡ് മെ പടാ ഥാ." നിന്‍റെ ഫോണ്‍ എനിക്ക് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. റോഡ്‌ സൈഡില്‍ കിടക്കുകയായിരുന്നു." ഒരു നിമിഷം! ഇവന് ഇത് എങ്ങിനെ കിട്ടിയെന്നും, ഇവന്‍ എങ്ങിനെ ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞെന്നും ഞാന്‍ വാ പൊളിച്ചു. യാദൃശ്ചികതയ്ക്ക് ഇത്ര യാദൃശ്ചികതയുണ്ടാവുമോ? ‍ വെളിച്ചത്തിന് എന്തൊരു വെളിച്ചം എന്ന് പറഞ്ഞപോലെ. കിട്ടിയ ഫോണില്‍ നിന്ന് അവന്‍റെ ഫോണിലേക്ക് ഡയല്‍ ചെയ്തു നോക്കിയപ്പോഴാണ് ബസുവിന് ഇത് എന്‍റെ ഫോണ്‍ ആണെന്ന് മനസ്സിലായത്‌. ഞാന്‍ ടാക്സിയിറങ്ങി നടക്കുന്ന സമയത്ത് എങ്ങിനെയോ എന്‍റെ കയ്യില്‍ നിന്നു തന്നെ റോഡില്‍ വീണു പോയതാണ്. എന്‍റെ കയ്യിലുള്ള ബാഗ്‌ തോളിലിട്ടപ്പോഴാവാം. ഫോണിന്‍റെ ഒരു സൈഡില്‍ വേറെ വാഹനം തട്ടി ചില്ലറ കേടുപടുണ്ട്. അപ്പോഴാവാം ആദ്യം സ്വിച് ഓഫ്‌ ആയ അറിയിപ്പ് വന്നത്. ഞാന്‍ പോക്കറ്റ് പരതി വെപ്രാളപ്പെട്ട് നിന്ന നേരത്ത്, രണ്ടടി പിറകോട്ടു താഴെ നോക്കി നടന്നിരുന്നെങ്കില്‍ സാധനം കേടു കൂടാതെ തിരികെ കിട്ടുമായിരുന്നു.

ഭയങ്കര ബുദ്ധിമാന്‍ തന്നെ എന്നാണല്ലോ ഞാന്‍ എന്നെക്കുറിച്ച് സ്വയം വിലയിരുത്തുന്നത്. അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം ഞാന്‍ നേരെ മുന്‍പോട്ടു തന്നെ നടന്നത്. കള്ളന്മാരെ കൂര്‍മബുദ്ധിയായ ഞാന്‍ ഇതിനകം തന്നെ മനസ്സില്‍ കണ്ടു പിടിച്ചു തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നല്ലോ. പിന്നെ എന്തിനു പിറകോട്ടും മുന്‍പോട്ടും ഒക്കെ ആലോചിക്കണം? സ്ഫോടനം നടന്നാലുടനെ പ്രതികള്‍ ആരെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന സര്‍ക്കാര്‍ കുറ്റാന്വേഷകരെക്കാള്‍ സ്മാര്‍ട്ടല്ലേ ഞാന്‍.

അങ്ങിനെ ബസു നല്‍കിയ വെളിപാട് കേട്ട് ഇഞ്ചി കടിച്ച കുരങ്ങനെ പോലെയെന്നോ മറ്റോ പറയാവുന്ന ഒരു നില്‍പ്പ് നിന്നു ഞാന്‍. പാക്കിസ്ഥാനി ഡ്രൈവറെയും അണ്ണനെയും മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞ തെറിയെല്ലാം ഞൊടിയിടയില്‍ ഞാന്‍ തിരിച്ചെടുത്തു. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ടാക്സി നില്‍ക്കുന്ന ജംഗ്ഷനില്‍ ചെന്ന് പാക്കിസ്ഥാനിയെയും തമിഴനെയും ഒന്ന് എന്‍കൌണ്ടര്‍ ചെയ്യണം എന്ന് മനസ്സില്‍ വിശദമായി പ്ലാന്‍ ഇട്ടിരുന്നതാണ്. രണ്ടു പേരെയും അവിടെ വെച്ച് രാവിലെ കാണാറുണ്ട്‌. ഏതായാലും ആ ഏറ്റുമുട്ടല്‍ ഒഴിവാക്കാനും ഒരു സീന്‍ ഉണ്ടാക്കി തടി കേടാവാതിരിക്കാനും ദൈവം തുണച്ചു. ബസു തുണച്ചു.

മറ്റുള്ളവരുടെ സത്യസന്ധതയെ സംശയത്തോടെ കാണുകയും, നന്മകളുടേയും മൂല്യങ്ങളുടേയും മൊത്തക്കുത്തകയും മൊണോപൊളിയും എനിക്കാണെന്നു സ്വയം ഭാവിച്ചു നടക്കുകയും ചെയ്യുന്ന എന്‍റെ അഹന്തയുടെ ബലൂണില്‍ പതിച്ച ഒരു സൂചിമുനയായിരുന്നു ഈ സംഭവം.

Monday, February 7, 2011

മീനച്ചിലാറിന്‍റെ ശോകവും, നൈല്‍ നദിയുടെ ക്ഷോഭവും


ഫറോവമാര്‍ക്ക് മേല്‍ സാഗരങ്ങള്‍ ഗര്‍ജ്ജിക്കുമ്പോള്‍
ബിന്‍ അലിയുടെ പലായനം ഒരു നിമിത്തം മാത്രമായിരുന്നു. തുനിഷ്യന്‍ സ്വേഛാധിപതി ബഹുജന പ്രക്ഷോഭത്തില്‍ പിടിച്ചു നില്‍ക്കാനാവാതെ നാട് വിട്ടപ്പോള്‍ തന്നെ പിരമിഡുകളുടെ നാട്ടിലെ അമേരിക്കന്‍ പാവ ഹുസ്നി മുബാറക്ക്‌ ചരിത്രത്തിന്‍റെ ചുവരെഴുത്ത് വായിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷെ അത് ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഇത്രമേല്‍ ശക്തമായി ഒരു മഴവില്‍ വിപ്ലവമായി ചക്രവാള സീമകള്‍ കയ്യടക്കുമെന്ന് ടിയാന്‍ സ്വപ്നേപി നിനച്ചിരിക്കില്ല. ‍ഏതായാലും ചരിത്രം അതിന്‍റെ പ്രതികാരനിര്‍വഹണത്തില്‍ ഒരിക്കലും പിറകോട്ടു പോവാറില്ല. അത് അനുസ്യൂതമായി തുടരുക തന്നെ ചെയ്യും, നൈല്‍ നദിയിലെ ഒഴുക്കുപോലെ. ലോകപോലിസുകാരന്‍റെ ചിറകിനടിയില്‍ എത്ര പോയൊളിച്ചാലും അത് അലകളായ് വന്ന് എല്ലാം തൂത്തെറിയും. കാത്തിരിക്കുകയാണ്, പ്രവാചകന്‍ മൂസയുടെ (മോശെയുടെ) വിമോചന കാഹളത്തിന്‍റെ പുതിയ കൊമ്പുവിളികള്‍ വിണ്ണില്‍ മുഴങ്ങുന്നു. സാഗരങ്ങള്‍ വീണ്ടും പിളരാന്‍ വെമ്പി കാത്തു നില്‍ക്കുന്നു. നോക്കൂ. നൈല്‍ നദീ തടങ്ങളില്‍ ചരിത്രം പിന്നെയും വിരേതിഹാസം രചിക്കയായി. ചെവിയോര്‍ക്കുക, കണ്ണ് ചിമ്മാതെ കാത്തിരിക്കുക, നാം കടന്നു പോവുന്ന ഈ ചരിത്രമുഹൂര്‍ത്തം അത്ര മേല്‍ ഉന്നതമാണ്. അത് കണ്ണിലും കരളിലും ഖല്‍ബിലും രേഖപ്പെടുത്തുക.


റാഹേലും എസ്തയും വരുന്നു.
എഴുത്തിലെ മാസ്മരിക സ്പര്‍ശം കൊണ്ടും, അതിരുകള്‍ അപ്രസക്തമാക്കുന്ന ചിന്തയുടെ ഔന്നത്യം കൊണ്ടും വായനാലോകത്തിന്‍റെ തീരാ വിസ്മയമായി മാറിയ പ്രിയപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരി അരുന്ധതി റോയ് കഴിഞ്ഞ ദിവസം കേരളം സന്ദര്‍ശിക്കുകയുണ്ടായി. തന്‍റെ The God Of Small Things ഡി സി ബുക്സ് മലയാളത്തിലേക്ക് മൊഴിമാറ്റം നടത്തി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിനോടനുബന്ധിച്ച ചടങ്ങില്‍ പങ്കെടുക്കുവാനായിരുന്നു അവര്‍ വന്നത്.
റാഹേലും, എസ്തയും ഇനി അവരുടെ മാതൃഭാഷയായ മലയാളത്തില്‍ സംസാരിക്കും എന്നാണ് അരുന്ധതി പറഞ്ഞത്.

റാഹേലും എസ്തയും അയ്മനത്ത് മീനച്ചിലാറിന്‍റെ തീരങ്ങളിലാണ് വളര്‍ന്നത്‌. 40 തിലധികം ലോകഭാഷകളില്‍ ഈ പുസ്തകത്തിനു പരിഭാഷ ഇറങ്ങിയെങ്കിലും, 1997 ല്‍ ഇറങ്ങി ബുക്കര്‍ പ്രൈസ്‌ വാങ്ങിയ ഈ ലോകനിലവാരത്തിലുള്ള കൃതിക്ക് ഇപ്പോഴാണ് അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഭാഷയില്‍ പുസ്തകം ഇറങ്ങുന്നത്. റാഹേലും, എസ്തയും ഇരട്ടക്കുട്ടികള്‍. അരുന്ധതിയുടെ ആത്മാംശം കലര്‍ന്ന കഥ. മറ്റൊരു മുഖ്യ കഥാപാത്രം "വെളുത്ത", കീഴാള ജാതിക്കാരനായ, പേരിന്‍റെ ‌വിപരീത നിറമുള്ള കറുത്തവന്‍. ചടങ്ങില്‍ വെച്ച് അരുന്ധതി കാര്യമായും പറഞ്ഞത് മലയാളികള്‍ ഈ നോവലിനെ അതിന്‍റെ യഥാര്‍‍ത്ഥ സത്തയില്‍ ഒന്നുകൂടി മനസ്സിരുത്തി അറിയണം എന്നായിരുന്നു. ഇത് കേവലം ഒരു പ്രണയ കഥയല്ല. മറിച്ച് ഒരു പൊളിറ്റിക്കല്‍ സ്റ്റേറ്റ്മെന്‍റ് ആണ് എന്നായിരുന്നു.

നക്സല്‍ ഉണര്‍വിന്‍റെ, കാലത്തിന്‍റെ പാശ്ചാതലത്തിലാണ് കഥ തുടങ്ങുന്നത്. അത് പിന്നെ വിമോചന സമരകാലത്തിലേക്ക് ഇടയ്ക്ക് പിറകോട്ടു സഞ്ചരിക്കുന്നുണ്ട്. ഇ.എം.എസ്സിനെ "running dog" "Soviet stooge" എന്നൊക്കെ നോവലില്‍ അപഹസിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന ഒരു ആരോപണം ഇടതു സുഹൃത്തുക്കള്‍ അരുന്ധതിക്കെതിരെ ഉന്നയിച്ചിരുന്നു ഈ പുസ്തകത്തിന് അവര്‍ക്ക് ബുക്കര്‍ പ്രൈസ് കിട്ടി അവര്‍ നക്ഷത്ര നഭസ്സിലേക്കുയര്‍ന്ന കാലത്ത് തന്നെ. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍, തീവ്ര ഇടതുപക്ഷക്കാര്‍ ഇ.എം.എസ്സിന് ചാര്‍ത്തിയ ചില വിശേഷണങ്ങള്‍ സാന്ദര്‍ഭികമായി കഥയില്‍ ഉദ്ധരിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന സത്യം അവര്‍ വിസ്മരിച്ചു.

"വെളുത്ത" കീഴാള വിഭാഗമായ പറയ സമുദായത്തില്‍ പെട്ടയാളാണ്. റാഹേലിന്‍റെ മുത്തശ്ശി മമ്മാച്ചി ഒരു ഘട്ടത്തില്‍ റാഹേലിനോടും എസ്തയോടും ഓര്‍ത്ത്‌ പറയുന്നുണ്ട് അവരുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെ കാഴ്ചകളെ പറ്റി. അന്ന് വെളുത്തയുടെ സമുദായക്കാര്‍ നടക്കുമ്പോള്‍ പിറകില്‍ ഒരു ചൂല് കെട്ടിയിട്ടാണ് നടക്കുക. അവര്‍ നടക്കുന്ന കാലടിപ്പാടുകള്‍ ആ നടത്തത്തില്‍ തന്നെ മായ്ഞ്ഞു പോവാന്‍ വേണ്ടിയാണത്. കാരണം ബ്രാഹ്മണരും, സവര്‍ണ്ണ സിറിയന്‍ ക്രിസ്ത്യാനികളും ആ കാല്‍പാടുകളില്‍ അറിയാതെ ചവിട്ടി സ്വയം ആശുദ്ധമാവാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി. പിന്നോക്ക ജാതിക്കാര്‍ അവരവരുടെ മേനിയില്‍ തന്നെ ഒരു ചൂല് കെട്ടി താഴ്ത്തിയിട്ടു തങ്ങളുടെ അശുദ്ധ കാലടിപ്പാടുകള്‍ നടത്തത്തില്‍ തന്നെ മായ്ച്ചു കളയണം എന്നത് അക്കാലത്തെ ഒരു അംഗീകൃത നിയമമായിരുന്നു.
ഇങ്ങിനെ അതി ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ മാനങ്ങളുള്ള ഈ കൃതി മലയാളത്തില്‍ ഇറങ്ങുന്നതോടെ അത് കൂടുതല്‍ വായിക്കപ്പെടാനും, വിലയിരുത്തപ്പെടാനും ഇടയാവട്ടെ. paulo coelho എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു മേനി നടിക്കുന്ന നമ്മള്‍ മലയാളികള്‍ പക്ഷെ അരുന്ധതി റോയ് എന്ന മലയാളി നക്ഷത്രത്തെ അറിയേണ്ട വിധം ഇനിയും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അത് അതിശയോക്തിയാവില്ല.
*******************
Links to download free and read some of the works by Arundhati Roy
THE GREATER COMMON GOOD