Thursday, April 28, 2011

നിര്‍വാണ



കമ്മ്യൂണിസത്തിനു മേല്‍ മുതലാളിത്തം അതിന്‍റെ അന്തിമ വിജയം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയിരിക്കുന്നു എന്നും അതോടെ ചരിത്രം അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നും ഫ്രാന്‍സിസ് ഫൂക്കുയാമ പുസ്തകം എഴുതിയ കാലത്താണ് അയാള്‍ തന്‍റെ മാനസിക പരിവര്‍ത്തനചക്രം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയത്. ഇന്‍ക്വിലാബിന്‍റെ കൊടികള്‍ വലിച്ചെറിഞ്ഞ അയാള്‍ ഇന്‍ഫോസിസ് മുതലാളിയുടെ ജീവചരിത്രപഠനത്തില്‍ മുഴുസമയം വ്യാപൃതനായി. മാര്‍ക്സിന്‍റെ മൂലധനം അതിനു മുന്‍പേ തന്നെ അയാളുടെ ലൈബ്രറിയുടെ മൂലയില്‍ കിടന്നു മാറാല പിടിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ബെര്‍ലിന്‍ മതില്‍ തകര്‍ക്കപ്പെടുന്നതിനും എത്രയോ മുന്‍പ് അഫ്ഘാന്‍ മലമടക്കുകളിലാണ് കമ്മ്യൂണിസം അതിന്‍റെ നിര്‍ണ്ണായക തോല്‍വി ഏറ്റുവാങ്ങിയതെന്നും പിന്നീടു വന്ന തോല്‍വികളെല്ലാം ഭൂകമ്പത്തിനു ശേഷമുള്ള സുനാമികള്‍ മാത്രമായിരുന്നുവെന്നും വരും വരായ്കകളിലെവിടെയോ അയാള്‍ ഉള്ളാലെ വായിച്ചെടുത്തിരുന്നു.

അനിയന്ത്രിത സാമ്പത്തിക ഉദാരീകരണത്തിലാണ് ലോകത്തിന്‍റെ, വിശേഷിച്ച് ഇന്ത്യയുടെ ഭാവി കുടിയിരിക്കുന്നതെന്ന് ടി.വി ചര്‍ച്ചകളില്‍ അയാള്‍ ശക്തിയുക്തം സ്ഥാപിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത് അതിനു ശേഷമാണ്. മുന്‍ ലോകബാങ്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്ന, മൃദുഭാഷിയായ തന്‍റെ പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്നു അയാളുടെ പുതിയ ഹീറോ. എന്ടോ സള്‍ഫാന്‍ നിരോധിക്കേണ്ടതില്ല എന്ന് പ്രധാനമന്ത്രി സ്റ്റോക്ക്‌ഹോം ചര്‍ച്ചയില്‍ നയം വ്യക്തമാക്കിയ ദിനം അയാള്‍ ഏറെ ആനന്ദപുളകിതനായിരുന്നു. തന്‍റെ ഏക സന്താനത്തിന്‍റെ ജനിതകവൈകല്യം ബാധിച്ച വികൃത രൂപം ഓര്‍മ വരുന്ന ഓരോ നേരത്തും എന്ടോ സള്‍ഫാന്‍റെ ദുരിത പരിസരത്ത് ജീവിക്കേണ്ടി വന്നതിന്‍റെ അമര്‍ഷം അയാള്‍ക്ക് പ്രധാനമന്ത്രിജിയോട് മുന്‍പ് ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നത് നേര് തന്നെ. പിന്നീട്‌ അയാള്‍ ബാബയുടെ ആശ്രമത്തില്‍ വെച്ചാണ് സത്യങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. അതോടെ അയാള്‍ അത്തരം ലോല വികാരങ്ങളെയെല്ലാം മറികടന്നു. രാജ്യപുരോഗതിക്കു വേണ്ടി തന്‍റെ സന്താനത്തെ മാത്രമല്ല തന്നെത്തന്നെ അര്‍പ്പിക്കാന്‍ അയാള്‍ കരുത്തു നേടി.

പിന്നീട്‌ ബാബ സ്വയം പ്രവചിച്ച സമയത്തിനു മുന്‍പേ മരിച്ചു എന്ന് ആളുകള്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍, ബാബ മരിച്ചതല്ലെന്നും ആത്മീയമായ ഒരു നിര്‍വാണയില്‍ അല്‍പ നേരത്തേക്ക് കണ്ണടച്ചതാണെന്നും ഉള്ള സത്യവും അയാള്‍ക്കറിയാമായിരുന്നു. ബാബ പറഞ്ഞ സത്യങ്ങള്‍ അയാളെ ആത്മീയമായും പ്രധാനമന്ത്രി പറയുന്ന സത്യങ്ങള്‍ അയാളെ ഭൌതികമായും ആത്യന്തികമായി വഴിനടത്തുമെന്ന കാര്യത്തില്‍ ഒരു സംശയവും അയാള്‍ക്കില്ലായിരുന്നു.

Wednesday, April 20, 2011

നിണമണിഞ്ഞ റോസാപൂക്കള്‍


20,700 അടി ഉയരത്തില്‍ പൂജ്യത്തിനു താഴെ 70 ഡിഗ്രി വരെ പോകുന്ന അതിശൈത്യത്തില്‍ അവര്‍ സര്‍വ്വായുധ സജ്ജരായി നിലയുറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിര്‍ത്തിരേഖക്കപ്പുറത്ത് അതെ ഉയരത്തില്‍, അതെ തണുപ്പില്‍, അത്ര തന്നെ തയ്യാറെടുപ്പില്‍ പതുങ്ങിയിരിക്കുന്ന അയല്‍ രാജ്യത്തിന്‍റെ സൈന്യവുമുണ്ട്, മുഖാമുഖം. ലോകത്തെ ഏറ്റവും ഉയരം കൂടിയ യുദ്ധമേഖലയായ കശ്മീരിലെ സിയാച്ചിന്‍ ഹിമശൈലശൃംഗത്തിലാണ് രംഗവേദി. മരവിക്കുന്ന തണുപ്പില്‍ പരസ്പരം കൊല്ലാന്‍ പതുങ്ങിയിരിക്കുന്നവര്‍. രാവും പകലും, മാസത്തോടു മാസം, വര്‍ഷത്തോട് വര്‍ഷവും.

രക്തം കട്ട പിടിച്ചു നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം മനുഷ്യന്‍ അസ്ഥികണക്കെ മരവിച്ചു
മൃതമാവുന്ന അതിശൈത്യത്തെ "അതിജീവിക്കാനായി" അഞ്ച് അടുക്കുകള്‍ ഉള്ള, കനം കൂടിയ വസ്ത്രങ്ങള്‍ ധരിച്ചു ഓക്സിജന്‍ മാസ്കില്‍ നിന്നു സദാ ശ്വസിച്ചു ജീവനെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന പ്രത്യേകചുറ്റുപാടുകളിലാണ് അവരുടെ ജീവിതം. അവരുടെ കണ്ണുകള്‍ അടയുന്നില്ല, തോക്കിന്‍റെ കാഞ്ചിയില്‍ നിന്നു അവരുടെ വിരലുകള്‍ വിരമിക്കുന്നില്ല ഒരിയ്ക്കലും. ലോകത്തെ ഏറ്റവും അപകടം നിറഞ്ഞ യുദ്ധമേഖലയായ സിയാചിനില്‍ അസഹ്യമായ കാലാവസ്ഥ താങ്ങാനാവാതെ രണ്ടു ദിവസത്തില്‍ ഒരു സൈനികനെങ്കിലും മരിച്ചു വീഴുന്നു. 1984 നും 2004 നും ഇടയില്‍ മാത്രം ഇന്ത്യയുടെ 4000 സൈനികരാണ് ഇവിടെ ഇങ്ങിനെ മൃതിയടഞ്ഞത് എന്നാണു അനൗദ്യോഗിക കണക്കുകള്‍. സിയാചിന്‍ എന്ന വാക്കിന്‍റെ അര്‍ത്ഥം കാട്ടുറോസാപ്പൂക്കള്‍ വിരിയുന്നിടം എന്നത്രെ. വിധിവൈപരീത്യമെന്നു പറയാം യുവസൈനികരുടെ മൃതപുഷ്പങ്ങള്‍ വിരിയുന്നിടമായി ഇരുരാജ്യത്തെയും ഭരണകൂടങ്ങള്‍ ഈ സ്ഥലത്തെ പരിവര്‍ത്തിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു .

ലോകത്തെ ഏറ്റവും ഉയരത്തിലുള്ള ഹെലിപ്പാഡ് നില കൊള്ളുന്നതും ഇവിടെ തന്നെ. 21000 അടി ഉയരത്തില്‍. പ്രത്യേക നിര്‍മിത ഹെലികോപ്റ്റര്‍ ഈ കാലാവസ്ഥയില്‍ അവിടെയിറക്കിയാലെ സൈനികര്‍ക്ക് ഭക്ഷണവും അവശ്യ വസ്തുക്കളും എത്തിക്കാന്‍ പറ്റൂ. ജെല്‍ ടൂത്ത് പേസ്റ്റ് മരവിച്ചു കല്ലായിപ്പോവുന്ന ഈ തണുപ്പില്‍, ഒരാള്‍ സംസാരിച്ചാല്‍ ആ സംസാരം അവ്യക്തമായി പുറത്തു വരുന്ന, കോച്ചുന്ന കാലാവസ്ഥയുള്ള ഈ പ്രദേശത്ത് പട്ടാളക്കാരെ വിന്യസിപ്പിച്ചു നില നിര്‍ത്തുന്നതിനു ഇന്ത്യക്ക് ഒരു ദിവസം ചിലവാകുന്നത് 50 മില്യന്‍ രൂപ. ഒരു വര്‍ഷം എത്ര ബില്യന്‍ ആയിരിക്കുമെന്നു ഊഹിച്ചു നോക്കുക. ഒരു രൂപ വില വരുന്ന ഒരു റൊട്ടി സിയാച്ചിന് മുകളില്‍ സൈനികരുടെ അടുത്ത് എത്തിക്കുമ്പോഴെക്ക് അതിനു പതിനായിരം രൂപയുടെ ചിലവ് വരും എന്ന് പറയുന്നത് അവിശ്വസനീയമായി തോന്നാം. പക്ഷെ സത്യമാണ്.

77 ശതമാനം ജനങ്ങള്‍ 20 രൂപയില്‍ താഴെ വരുമാനക്കാരായുള്ള ഇന്ത്യ. (Former Rajya Sabha MP Arjun Kumar Sengupta report), (wikipedia) ബോളിവുഡിന്‍റെയും IPL ക്രിക്കറ്റിന്‍റെയും വര്‍ണരാജിയില്‍ പൂത്തുല്ലസിക്കുന്ന നാമമാത്ര ക്രീമിലേയര്‍ ഇന്ത്യയല്ല. ആഫ്രിക്കയിലെ ആകെ ദാരിദ്ര്യ രേഖയ്ക്ക് താഴെയുള്ളവരുടെ ആകെ കണക്കെടുത്താലും പട്ടിണിരേഖയ്ക്ക് താഴെനില്‍ക്കുന്നവരുടെ കാര്യത്തില്‍ പിന്നെയും മുന്നില്‍ തന്നെ നില്‍ക്കുന്ന നാട്.

പാക്കിസ്ഥാന്റെ കഥ പതിന്‍മടങ്ങ്‌ പരിതാപകരമെന്നു പറയേണ്ടതില്ല. തുടര്‍ച്ചയായി
സ്വേച്ഛാധിപതികളും പട്ടാള മേധാവികളും ഭരിച്ചു മുടിച്ച ആ നാടും ഇത്രയും തുക ചിലവിട്ടു തന്നെയാണ് സൈനികരെ ആകാശ സീമയോളമെത്തുന്ന ഈ ഉയരത്തില്‍ വിന്യസിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. ദരിദ്രനാരായണ കോടികളുടെ ഉന്നമനത്തിനുതകേണ്ട സമ്പത്ത് ഹിമാലയ സാനുക്കളില്‍‍ ആയിരക്കണക്കിന് സൈനികരെ തോക്കും ബോംബും പിടിച്ചു മുഖാമുഖം നോക്കി കൊല്ലത്തോട് കൊല്ലം മസില്‍ പിടിച്ചിരിക്കാനും freez ചെയ്തു കൊലയ്ക്കു കൊടുക്കാനും ചിലവാക്കുന്ന ഇന്ത്യ പാക്ക് ഭരണ കൂടങ്ങള്‍ ആരുടെ താത്പര്യത്തിന് വേണ്ടിയാണ് നില കൊള്ളുന്നത്‌ എന്ന് വിവേകമതികളായ പൌരന്‍മാര്‍ എല്ലാ കാലത്തും സന്ദേഹം കൊണ്ടിട്ടുണ്ട്. അരിയില്ലെങ്കിലും അണുബോംബ് ഉണ്ടാക്കാന്‍ മത്സരിച്ചു വിജയിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന മാതൃകാ അയല്‍ക്കാര്‍.

സിയാച്ചിന്‍ പ്രദേശം തന്ത്രപ്രാധാന്യമുള്ള ഒരിടമല്ലെന്ന് ഈ കാര്യങ്ങളില്‍ അറിവുള്ള ആളുകള്‍ തന്നെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. സിയാചിന്‍റെ ഉയരങ്ങളിലുള്ള ഈ സൈനിക വിന്യാസം പ്രകൃതിക്ക് മേലുള്ള കടന്നു കയറ്റം കൂടിയാണ്. മനുഷ്യ വാസയോഗ്യമല്ലാത്ത ഈ സ്ഥലത്ത് കഴിഞ്ഞു കൂടാന്‍‍ പല കൃത്രിമ മുറകളും രീതികളും അവലംബിക്കാതെ തരമില്ല. ഇതിന്‍റെ ഫലമായി ടണ്‍ കണക്കിന് വിഷരാസ മിശ്രിതങ്ങള്‍ ഈ മലനിരകളുടെ ഉപരിതലങ്ങളില്‍ ദിനേന ഒഴുക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഇത് മൂലം അവിടെ നിന്നു ഉത്ഭവിക്കുന്ന നദികളുടെ ഒഴുക്ക് തുടങ്ങുന്നത് തന്നെ ഈ രാസമാലിന്യങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെയാവുന്നു. മനുഷ്യരുടെ മലിനകരങ്ങള്‍ കന്യാപര്‍വതശിഖരങ്ങള്‍ വരെ നീളുകയും അതേറ്റു വാങ്ങാന്‍ നദികള്‍ പോലും വിധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് മരുഭൂമികള്‍ ഉണ്ടാവുന്നത്.

1984 വരെ സിയാച്ചിന്‍ പ്രദേശത്ത് ഇരു രാജ്യങ്ങള്‍ക്കും സൈനിക സാന്നിദ്ധ്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇരു കൂട്ടരും അവകാശവാദം ഉന്നയിച്ചിരുന്നു. ഈ കാലത്താണ് ഓപറേഷന്‍ മേഘദൂത് എന്ന ഓമനപ്പേരിട്ട ഒരു നീക്കത്തിലൂടെ സിയാച്ചിന്‍ പര്‍വ്വതത്തിന്‍റെ സിംഹഭാഗവും ഇന്ത്യ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കിയത്. ഇതോടെ കിട്ടുന്ന ഭാഗത്ത് പാകിസ്ഥാനും കയറി നിലയുറപ്പിച്ചു. വെടിവെപ്പില്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടതിന്‍റെ എത്രയോ ആയിരം മടങ്ങ്‌ സൈനികര്‍ ഇവിടെ ഇരുഭാഗത്തും മനുഷ്യവാസയോഗ്യമല്ലാത്ത കാലവസ്ഥ താങ്ങാനാവാതെ മരിച്ചു വീഴുന്നു എന്നത് തന്നെ ഈ ഹിമാലയന്‍ മണ്ടത്തരത്തിലടങ്ങിയ യുക്തിരാഹിത്യത്തിനു അടിവരയിടു
ന്നു.

1980 നു ശേഷം സിയാചിന്‍ വിഷയത്തില്‍ ഇന്ത്യ-പാക് ചര്‍ച്ച പല തവണ നടന്നിട്ടുണ്ട്. രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെയും ഭരിക്കുന്നവരുടെയും ജനങ്ങളെ വിഡ്ഢികളാക്കാനുള്ള അവസരവാദ അധരവ്യയത്തിനപ്പുറം അതൊന്നും വളര്‍ന്നിട്ടില്ല. ഈ ഏപ്രില്‍ 22 ന് ഇരുരാജ്യങ്ങളുടെയും പ്രതിരോധ സെക്രട്ടറിമാര്‍ ഇസ്‌ലാമാബാദില്‍ ഇക്കാര്യം ഗൗരവമായി വീണ്ടും ചര്‍ച്ച ചെയ്യുമെന്ന് സര്‍ക്കാര്‍ വൃത്തങ്ങളെ ഉദ്ധരിച്ച് വാര്‍ത്തകള്‍ വരുന്നു. കഴിഞ്ഞുപോയ എണ്ണമറ്റ നിഷ്ഫല ചര്‍ച്ചകള്‍പ്പുറം ഇത്തവണ എന്തെങ്കിലും മാറ്റം ഉണ്ടാവുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കാമോ? പ്രതീക്ഷകളാണ് എല്ലാ നൈരാശ്യങ്ങളുടെയും മരണ വാഞ്ഛകള്‍ക്കപ്പുറവും നാളെയിലേക്കുണരാന്‍ മനുഷ്യനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഏക ഘടകം. ദേശരാഷ്ട്രങ്ങളുടെ മുന്നോട്ടു പോക്കിനുള്ള പ്രത്യാശയും ഇതുതന്നെയാവാതെ തരമില്ല.

Friday, April 1, 2011

ക്രിക്കെറ്റ്, ജോര്‍ജ് ഓര്‍വെല്‍ പിന്നെ വലിയേട്ടനും‌


ഇംഗ്ലീഷുകാര്‍ വര്‍ഷത്തോട് വര്‍ഷം നീണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന അവരുടെ കൊടുംതണുപ്പില്‍ നിന്ന് കുറച്ചെങ്കിലും ആശ്വാസം ലഭിക്കാന്‍ വേണ്ടി കണ്ടെത്തിയ ഒരു "കളി"യാണല്ലോ ഈ ക്രിക്കെറ്റ്. കൂലിപ്പണിയെടുക്കുന്ന ജോലിക്കാര്‍ പോലും ഇതിലും വൈകി ഇറങ്ങി ഇതിലും നേരത്തെ കയറിപ്പോവും. പിന്നെ നമ്മള്‍ക്ക് ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിലും അവര്‍ ഉച്ചക്ക് ഒരു long ബ്രേക്ക് എടുക്കുകയും ചെയ്യും. എന്നാല്‍ ക്രിക്കെറ്റ്‌ അങ്ങിനെയല്ല ഏകദിന മത്സരമാണെങ്കില്‍ തന്നെ ഒരു ചെറിയ ഇടവേള ഒഴിച്ച് ഉദയം മുതല്‍ അസ്തമയം വരെ ഗ്രൗണ്ടില്‍ തന്നെ, അല്ലെങ്കില്‍ തത്തുല്യ സമയം രാത്രിയായാലും. ടെസ്റ്റ്‌ കളിയാണെങ്കില്‍ പറയുകയും വേണ്ട. പായും തലയിണയും ഭക്ഷണവും എല്ലാം കൂടെ കൊണ്ടുവന്നാല്‍ ഇരുന്നു കിടന്നു കളി കണ്ടു അടുത്ത ആഴ്ച വീട്ടില്‍ പോവാം, ഒരു മത്സരം മാത്രം. പെപ്സിക്കും മറ്റു കുത്തകഭീമന്‍മാര്‍ക്കും അവരവരുടെ പരസ്യങ്ങള്‍ 24 മണിക്കൂറും ജനങ്ങളെ തീറ്റിക്കാന്‍ പറ്റിയ ഒരു ദൃശ്യമാധ്യമ "വിനോദ"മാണിത് എന്ന് വന്നപ്പോള്‍ അത് ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിലെ ഏറ്റവു വലിയ കായിക വിനോദമായി വളരുകയായിരുന്നു. ഇന്ന് സ്കോര്‍ എത്രയായി എന്ന് ഒരാള്‍ ചോദിക്കുമ്പോള്‍ അറിയില്ല എന്ന് പറയുന്നതില്‍ പരം നാണക്കേടില്ല എന്നാണു വെയ്പ്പ്. ഒക്കെ വിടാം. ഒരു കേവല വിനോദം എന്ന് മാത്രം വരികില്‍ കുഴപ്പമില്ലായിരുന്നു. രണ്ടു രാജ്യങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ കളിക്കുമ്പോള്‍ ആവേശം കൊള്ളുക, അതും സ്വാഭാവികം. പക്ഷെ......

കുറെയേറെ പേര്‍ ഇതിനെ കേവലം ഒരു കായികവിനോദം എന്ന നിലയ്ക്ക് മാത്രമേ കാണുന്നുള്ളൂ എന്നത് നേരാവാം. എന്നാല്‍ നല്ലൊരു പങ്ക് ആരാധകരുടെ സ്ഥിതി അതാണോ? പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്ത്യ-പാക്ക്‌ മത്സരം വരുമ്പോള്‍. മനസ്സുകളില്‍ ഒരു വ്യാജരണഭൂമി തീര്‍ത്ത്‌ അവിടെ ഒരു കൃത്രിമയുദ്ധരതിയും നിര്‍വൃതിയും അനുഭവിപ്പിക്കുന്ന രീതിശാസ്ത്രമാണ് ഈ ഉന്മാദത്തില്‍ പലപ്പോഴും ദൃശ്യമാവുന്നത്.

ഈ ആവേശത്തില്‍ പെടുന്നവര്‍ കൃത്രിമ രാജ്യസ്നേഹത്തിന്‍റെ താളം ചവിട്ടിത്തിമിര്‍ക്കുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ എന്ത് കൊണ്ടോ ജോര്‍ജ് ഓര്‍വെലിന്‍റെ വിഖ്യാതമായ 1984 എന്ന കൃതിയില്‍ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ പിന്നെയും ഓര്‍മ്മ വരുന്നു. Oceania എന്ന സാങ്കല്‍പ്പിക നാമത്തിലുള്ള ഒരു രാജ്യവും അതിലെ ജനങ്ങളും അവരുടെ മനസ്സുകളെ പോലും തടവിലാക്കി അവിടം ഭരിക്കുന്ന ഒരു സ്വേച്ഛാധിപത്യ സര്‍ക്കാരും അവരുടെ പാര്‍ട്ടിയും ഒക്കെയാണ് പശ്ചാത്തലം ഈ കൃതിയില്‍. Oceania എന്ന നാടും അവിടെ പറയുന്ന അവസ്ഥയും, ഇന്ന് പല നാട്ടിലും നില നില്‍ക്കുന്നതായാണ് കാണുന്നതാണ്. പേരിനു ജനാധിപത്യം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ഇല്ലെങ്കിലും. കഥയില്‍ പറയുന്ന രാജ്യം അതിന്‍റെ അയല്‍ രാജ്യങ്ങളുമായി നിതാന്തയുദ്ധത്തിലാണ്. മണ്ണില്‍ യുദ്ധമില്ലാത്ത നേരത്തും മനസ്സുകളില്‍ യുദ്ധമാണ്. സര്‍ക്കാര്‍ ചാരകണ്ണുകള്‍ സ്വന്തം പ്രജകള്‍ക്കു മേല്‍ സദാ ജാഗരൂകമാണ്. ജനത എന്ത് ചിന്തിക്കണം എന്ത് ചിന്തിക്കരുത് എന്നതും സര്‍ക്കാര്‍ തന്നെ തീരുമാനിക്കും. സര്‍ക്കാര്‍ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ പാര്‍ട്ടി. പാര്‍ട്ടി പ്രോപഗണ്ട പ്രവൃത്തി പഥത്തില്‍ കൊണ്ടുവരാന്‍ പ്രത്യേക വകുപ്പ് തന്നെയുണ്ട്. Big Brother എല്ലാം ഇപ്പോഴും വീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. Big Brother എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ സര്‍ക്കാര്‍, അഥവാ പാര്‍ട്ടി തന്നെ. ബ്ലോഗ്‌ എഴുത്ത് പോലും സര്‍ക്കാര്‍ നേരിട്ട് തന്നെ നിരീക്ഷിക്കുന്ന സംവിധാനം ഇന്ത്യയില്‍ പോലും വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നത് വേണമെങ്കില്‍ ചേര്‍ത്തു വായിക്കാം. മനുഷ്യാവകാശ പ്രവര്‍ത്തകന്‍ ബിനായക്‌ സെന്നിന്‍റെ അറസ്റ്റ്. മവോയിസ്റ്റുകളുമായുള്ള സര്‍ക്കാരിന്‍റെ സമാധാന ചര്‍ച്ചയില്‍ മാവോയിസ്റ്റുകളുടെ ഏക പ്രധിനിധി മാത്രമായിരുന്ന Cherukuri Rajkumar എന്ന Azad നെ സര്‍ക്കാര്‍ തന്നെ വ്യാജ ഏറ്റുമുട്ടലില്‍ വധിച്ചത്. ഇങ്ങിനെ ഉദാഹരണങ്ങള്‍ എത്ര.

Big Brother, doublethink, thoughtcrime,എന്നിങ്ങിനെ ഓര്‍വെല്‍ 1949ല്‍ രചിച്ച ഈ നോവലില്‍ അവതരിപ്പിച്ച സംജ്ഞകളെല്ലാം ഇന്നും പുതുപുത്തനായി നിലകൊള്ളുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഈ കൃതി ഇന്നലെ മാത്രം എഴുതിയ പോലെ ഇന്നും നമുക്ക് തോന്നുന്നത്. ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടാത്ത യുദ്ധങ്ങളെ ഒരു ഉന്മാദരോഗമാക്കി പരിവര്‍ത്തിപ്പിച്ചു വളര്‍ത്തിയെടുക്കുന്ന സര്‍ക്കാരുകളും പാര്‍ട്ടികളും നാള്‍ക്കുനാള്‍ കൂടിവരുന്നു. സമാധാനത്തിലേക്കുള്ള ഏതു കാല്‍വെപ്പിനും തുരങ്കം വെയ്ക്കാന്‍ തിടുക്കം കൂട്ടുന്ന അവസരവാദ പാര്‍ട്ടികള്‍.
ഓര്‍വെല്‍ പറഞ്ഞതിലും അപ്പുറം കടന്ന് മതങ്ങളുടേയും മതമന്ദിരങ്ങളുടേയും പേരില്‍ വരെ നാടിനകത്തു തന്നെ നിരന്തരമായ ആഭ്യന്തരകലാപങ്ങള്‍ തന്നെ കൃത്രിമമായി സംഘടിപ്പിച്ച് സ്ഥിരമായി സംഘര്‍ഷാവസ്ഥ നില നിര്‍ത്തി വോട്ടുറപ്പാക്കലോളം കാര്യങ്ങള്‍ "പുരോഗമിച്ചിരിക്കുന്നു"

doublethink എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം എന്താണെന്ന് മനസ്സില്‍ അറിഞ്ഞു കൊണ്ടു തന്നെ അതിനു തീര്‍ത്തും വിരുദ്ധമായ കല്ലുവെച്ച നുണകള്‍ പൊതു വേദികളില്‍ പാര്‍ട്ടിക്കുവേണ്ടി സ്ഥാപിച്ചെടുക്കല്‍. ഇന്ത്യയില്‍, കേരളത്തില്‍ കഴിയുന്നവര്‍ക്ക് ഇതിനു ഉദാഹരണം ആവശ്യമേയില്ലല്ലോ. thoughtcrime എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍, പാര്‍ട്ടി പറയുന്നതിനപ്പുറമുള്ള ഏതു ചിന്തയും ആ ഗണത്തില്‍ വരും. അത് കണ്ടെത്താനും നടപടിയെടുക്കാനുമുള്ള സംവിധാനങ്ങള്‍ വലിയേട്ടന് ഉണ്ട്.

ക്രിക്കെറ്റായാലും, അമ്പലവും പള്ളിയുമായാലും ഇതിന്‍റെ പേരിലുള്ള കോലാഹലങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി, അരിയെക്കാളും അന്നത്തെക്കാളും അതിന്‍റെ കുതിച്ചുയരുന്ന വിലയേക്കാളും ബേജാറ് കാണിക്കുന്ന ഒരു ജനതയെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന‌തില്‍
വലിയേട്ടന്‍ വിജയിക്കുന്നു എന്ന് വരുന്നത് എത്ര മേല്‍ അസ്വസ്ഥജനകമാണ്.

A related read:

ദുരന്തങ്ങളെ വിസ്മൃതിയിലാഴ്ത്തുന്ന ക്രിക്കറ്റ് ജ്വരം