Saturday, August 31, 2013

അക്ഷരപ്പൂക്കളുടെ വസന്തവും ശിശിരവും

ശൈശവ, ബാല്യകാലങ്ങളിലെ ഏതു ബിന്ദുവില്‍ നിന്നാണ് ഓര്‍മ്മകള്‍ തുടങ്ങുന്നത് എന്നതിന് കണിശമായൊരു കണക്കുണ്ടാവാന്‍ തരമില്ല. ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങിയ വാഴത്തണ്ടില്‍ നിന്ന്‍ അടര്‍ത്തിയെടുക്കുന്ന നേര്‍ത്ത നാര് പച്ചയീര്‍ക്കിള്‍ വില്ലുപോലെ വളച്ചു പിടിച്ചു രണ്ടറ്റത്തും കെട്ടിയ ശേഷം വിരല്‍ തുമ്പുകൊണ്ട് അതില്‍ മുത്തമിടുമ്പോള്‍ ഉണരുന്ന നേര്‍ത്ത സംഗീതത്തില്‍ നിന്നാണ് തന്‍റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ തുടങ്ങുന്നതെന്ന് ബഷീര്‍ (ഓര്‍മ്മയുടെ അറകള്‍ എന്ന പുസ്തകത്തിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു) പറയുന്നുണ്ട്. അക്ഷരങ്ങള്‍ കൂട്ടി വായിക്കാന്‍ മനസ്സിലായതില്‍ പിന്നെ സ്വന്തമെന്നതിലേറെ മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്ന്  കടം കിട്ടുന്ന ബാലരമ, പൂമ്പാറ്റ, അമ്പിളി അമ്മാവന്‍ തുടങ്ങിയ പുസ്തകങ്ങള്‍ ഒറ്റയിരുപ്പില്‍ ആഹ്ലാദം നുരയുന്ന ഏകാഗ്രതയോടെ വായിച്ചു തീര്‍ക്കുന്ന, തോരാത്ത മഴയില്‍ സൂര്യന്‍ മങ്ങിയ വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ നിന്നാണ് എനിക്ക് ഓര്‍മ്മകള്‍ തുടങ്ങുന്നത്.  ആര്‍ത്തലച്ച് അനുസ്യൂതം  പെയ്യുന്ന മഴയുടെ അമരുന്ന ആലിംഗനത്തിലടങ്ങിയ ശോകമെന്താണെന്ന് ഓര്‍ത്തെടുത്തു നോക്കുകയും, നിറഞ്ഞു കവിയുന്ന മുറ്റവും ഇറയത്ത് വീഴുന്ന പെരുത്ത മഴത്തുള്ളികള്‍ തീര്‍ക്കുന്ന ഒഴുകുന്ന കുമിളകളെയും നിര്‍നിമേഷം നോക്കിയിരിക്കുകയും, വീണ്ടും വേതാളം വിക്രമാദിത്യനോട് പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയ കഥയിലേക്ക് മടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന ബാല്യം. അതിന്‍റെ ആനന്ദം അനുപമമായിരുന്നു. ഒരു വിധത്തിലല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊരു വിധത്തില്‍ അങ്ങിനെയൊരു ബാല്യം ചിറകടിച്ചു പറന്നു പോയിട്ടുണ്ടാവും എല്ലാവര്‍ക്കും. അത് അകലെയാണ്, വളരെ അടുത്തുമാണ്.

കൗമാരത്തിന്‍റെ കൗതുകവായനകളില്‍ പൈങ്കിളി വാരികകളോട് പ്രിയമേറി വരും കുറെയേറെപ്പേര്‍ക്ക്.  ധനാഢൃനായ വ്യവസായിയുടെ സുന്ദരിയായ ഏക മകള്‍ അച്ഛന്‍റെ സ്ഥാപനത്തില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന പാവപ്പെട്ട, പക്ഷെ സുമുഖനായ ചെറുപ്പക്കാരനെ പ്രണയിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ മകള്‍ക്ക് വേണ്ടി അച്ഛനുറപ്പിച്ച വരന്‍ ന്യൂയോര്‍ക്കില്‍ നിന്ന് ഒരു ദിവസം നാട്ടിലെത്തുന്നു. ബാറില്‍ വെച്ച് അടിയുണ്ടാക്കിയ പ്രതിശ്രുത വരനെ, അവളുടെ കാമുകനായ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ഒരു ദിവസം രക്ഷിച്ചു കൊണ്ടു വരുന്നു. ആ തങ്ക ഹൃദയത്തെ (കാമുകനെ)യല്ലാതെ വേറൊരാളെ തനിക്ക് വേണ്ട എന്ന് മകള്‍ കട്ടായം പറയുന്നു.  കാര്യങ്ങളുടെ പോക്ക് പന്തിയല്ലെന്ന് കണ്ട അച്ഛന്‍ മകളുടെ കാമുകനെ ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി ഗുണ്ടകളെ അയക്കുന്നു.  (തുടരും). പിന്നെ അടുത്ത ലക്കം വരുന്ന തിയതി കലണ്ടറില്‍ നോക്കി ഒരു കാത്തിരിപ്പാണ്.

സ്കൂളിലേക്കുള്ളതല്ലാത്ത പുസ്തകങ്ങള്‍ വീട്ടില്‍ നിന്ന് ലഭിക്കാന്‍ അധികം അവസരമില്ലാതിരുന്ന എനിക്ക്  ചില കുടുംബ വീടുകളിലേക്കുള്ള സന്ദര്‍ശനങ്ങള്‍ വലിയ ആഹ്ലാദം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. അവിടെ ചെന്നാല്‍ കഥാപുസ്തകങ്ങളുടെ പഴയ ലക്കങ്ങളടക്കം കുറേയെണ്ണം ഒന്നിച്ച് വായിക്കാമെന്നതായിരുന്നു കാരണം. മാത്യു മറ്റവും ജോയ്സിയുമൊക്കെ (James Joyce അല്ല) ലോകോത്തര എഴുത്തുകാരാണെന്ന് കരുതുകയും അവരെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രായം.  അങ്ങിനെയിരിക്കെയാണ് ഞങ്ങളുടെ വീടിനടുത്ത് ചെറിയ കവലയിലുള്ള ഒരു പഴയ ഒറ്റനിലക്കെട്ടിടത്തിനു മുകളിലത്തെ മുറിയില്‍ മുതിര്‍ന്നവര്‍ ചിലര്‍ ചേര്‍ന്ന് ഒരു ചെറിയ വായനശാല തുടങ്ങുന്നത്.  എല്ലാ തരക്കാരെയും ആകര്‍ഷിക്കാന്‍ വേണ്ടി ഏതാനും പൈങ്കിളി വാരികകളും അവിടെ വരുത്തിയിരുന്നു. അവിടെ വെച്ചാണ് ആദ്യമായി മാതൃഭൂമി വാരികയും കലാകൗമുദി വാരികയും (ഉള്ളടക്കത്തില്‍ അന്നത്തെ കലാകൗമുദിയല്ല ഇന്നുള്ളത്) ഒക്കെ അടുത്തു കാണുന്നത്. അതിലെ നീണ്ട മൂക്കും അതുപോലുള്ള കാലും കയ്യുമൊക്കെയുള്ള ആളുകളുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ കണ്ടു കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ  അതൊന്നും വായിക്കാനേ തോന്നിയിരുന്നില്ല. എങ്കിലും, ഇഷ്ട വാരികകളെല്ലാം പെട്ടെന്ന് വായിച്ചു തീരുമ്പോള്‍ വലിയ താത്പര്യത്തോടെയല്ലെങ്കിലും ഇടയ്ക്കൊക്കെ മേല്‍പ്പറഞ്ഞ വികൃത ചിത്രങ്ങളുള്ള  വാരികകളും അലസമായി ഓടിച്ചു നോക്കും. ഫലിത ബിന്ദുക്കള്‍ പോലുമില്ലാത്ത വിരസമായ അതിന്‍റെ പേജുകള്‍ ആര് വായിക്കുമെന്ന് അത്ഭുതപ്പെടും. ഏതായാലും പിന്നീടെപ്പൊഴോ എം. കൃഷ്ണന്‍ നായര്‍ എഴുതുന്ന സാഹിത്യ വാരഫലം വായിക്കല്‍ ഒരു പതിവായിത്തീര്‍ന്നു. അന്ന കരെനീന, യുദ്ധവും സമാധാനവും, കരമസോവ് സഹോദരന്മാര്‍, ഗബ്രിയേല്‍ ഗാര്‍സിയ മാര്‍ക്കേസ് എന്നിങ്ങിനെ നമുക്കറിയാത്ത സംഭവങ്ങളെ പറ്റിയൊക്കെയാണെങ്കിലും വായിക്കാന്‍ ഒരു രസം വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.  അന്ന കരെനീന വായിച്ചാല്‍ ലോകത്തെ എല്ലാ നോവലുകളും വായിച്ചതിനു തുല്യമായി എന്നൊക്കെ വാരഫലക്കാരന്‍ അന്ന് എഴുതാറുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങിനെ മാതൃഭൂമിയിലും കലാകൗമുദിയിലുമൊക്കെ വരുന്ന നിലവാരമുള്ള സാഹിത്യം കുറേശെയൊക്കെ വായിച്ചു തുടങ്ങിയ ആ നാളുകളിലൊരിക്കല്‍ ഒരാളുടെ പക്കല്‍ നിന്ന് സി രാധാകൃഷ്ണന്‍റെ സ്പന്ദമാപിനികളെ നന്ദി എന്ന നോവല്‍ വായിക്കാന്‍ കിട്ടി. അത് പിന്നീടുള്ള വായനകളെ ആകെ വഴിമാറ്റി വിട്ടു എന്നു പറയാം. അതില്‍ പിന്നെയാണ് ബഷീറിന്‍റെ ബാല്യകാല സഖി വായിച്ചത്. അന്ന് അവസാനമായി കണ്ടപ്പോള്‍ സുഹറ പറയാന്‍ തുടങ്ങിയതെന്തായിരുന്നു? എന്ന ഒരു ചോദ്യത്തില്‍ ആ കഥ തീരുമ്പോള്‍ ശിരസ്സിനുള്ളില്‍ കടന്നലുകള്‍ മൂളിപ്പറന്നു. പിന്നീടാണ് ജീവിതം പറയുന്ന യഥാര്‍ത്ഥ എഴുത്തുകാര്‍ ആരൊക്കെയെന്ന് ഒരു ധാരണ വന്നു തുടങ്ങിയത്. അന്നൊക്കെ ഒരു പുസ്തകം കയ്യില്‍ വന്നാല്‍ അത് തന്നെയായിരുന്നു ലോകം. അത് തന്നെയായിരുന്നു തുടക്കവും ഒടുക്കവും. പുസ്തകങ്ങളെ പ്രണയിക്കുകയും അതിന് ആത്മാവിനെ നല്‍കുകയും ചെയ്തു വായനപ്രിയരായവര്‍. ഓരോ പുസ്തകവും ഓരോ അനുഭവമായിരുന്നു.

വിവര സാങ്കേതിക വിദ്യ വികസിക്കുകയും, കംപ്യൂട്ടര്‍, സ്മാര്‍ട്ട്‌ ഫോണ്‍, റ്റാബ്, നോട്ട് (ഇനി എന്തൊക്കെയാണ് വരുന്നതാവോ!) എന്നിങ്ങിനെ വിവിധയിനം ഗാഡ്ജറ്റുകള്‍ ഒരു വിധം എല്ലാവര്‍ക്കും പ്രാപ്യമായി തുടങ്ങുകയും ചെയ്തതില്‍ പിന്നെ ലോകം അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ തന്നെ വിരല്‍തുമ്പിലാണെന്ന് പറയാം. നാനാവിധത്തില്‍ ലഭ്യമായ സോഷ്യല്‍ നെറ്റ് വര്‍ക്കുകള്‍, ന്യൂസ്‌ ഫീഡ്സ്, പുസ്തകാവലോകനങ്ങള്‍ ഇഷ്ടമുള്ള പുസ്തകങ്ങള്‍ ഓണ്‍ലൈന്‍ വഴി ക്ഷണമാത്രയില്‍ കയ്യിലെത്തിക്കാനുള്ള സംവിധാനങ്ങള്‍ എല്ലാമുണ്ട് ഒരു വിരല്‍ സ്പര്‍ശത്തില്‍. ഇനി ഇതെല്ലാം വിട്ട് റ്റെലിവിഷന്‍ തുറന്നാലും അതിര്‍ത്തികളുടെ വേലിക്കെട്ടുകള്‍ മായ്ച്ചു കളഞ്ഞുകൊണ്ട് ചാനലുകളും ചര്‍ച്ചകളും രാവും പകലും ഇടതടവില്ലാതെ പെയ്തിറങ്ങുന്നു. വിരല്‍തുമ്പില്‍ വിവരങ്ങള്‍ എമ്പാടും ലഭ്യമായ ഈ അസുലഭകാലഘട്ടം ആ നിലയ്ക്ക് നമ്മളെ കൂടുതല്‍ വിവരമുള്ളവരും വിവേകമുള്ളവരും ആക്കിത്തീര്‍ക്കേണ്ടതാണ്. എന്നാല്‍ അല്‍പവിവരത്തിന്‍റെയും അവിവേകത്തിന്‍റെയും സമ്മേളനത്തില്‍ ഒരു ആഗോളഗ്രാമം വികസിച്ചു വരുന്നതായിട്ടാണ് നമ്മള്‍ പലപ്പോഴും കണ്ടു വരുന്നത്. നെറ്റിലൂടെ ആവശ്യമുള്ളതും ബുദ്ധിവികാസത്തിന് അനുഗുണമാകുന്നതുമായ തെരുഞ്ഞെടുത്ത ഒരു വായന ശീലമാക്കാന്‍ അധികപേര്‍ക്കും സാധ്യമാകുന്നില്ല എന്നു തന്നെ പറയാം. പണച്ചിലവില്ലാതെയും അല്ലാതെയും എണ്ണമറ്റ പുസ്തകങ്ങള്‍ നമുക്കിന്ന് ഒരു മിനക്കേടുമില്ലാതെ നെറ്റ് വഴി ലഭിക്കാന്‍ പ്രയാസമില്ല. എന്നിട്ടും വായനയുടെ ആനന്ദത്തിലേക്ക് ഇന്റര്‍നെറ്റ്-വിജ്ഞാന വിസ്ഫോടനത്തിന് മുന്‍പുള്ള കാലത്തെപോലെ ആഴത്തിലിറങ്ങാന്‍ അധികപേര്‍ക്കും ആവുന്നില്ല.

പഴയതെല്ലാം നല്ലതും പുതിയതെല്ലാം മോശവുമെന്ന പതിവു ക്ലീഷേ മാത്രമാണോ ഈ തോന്നലുകള്‍? വായനയുടെ വസന്ത കാലം എന്ന് പറയുന്നത് ഈ വിവര സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ കുതിച്ചു ചാട്ടത്തിനു മുന്‍പുള്ള ആ ഇല്ലായ്മയുടെ കാലം തന്നെയായിരുന്നു എന്ന് നമുക്ക് തോന്നുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാവും? അന്ന് പുസ്തകങ്ങള്‍ ധാരാളമായി ലഭിക്കാന്‍  സാഹചര്യമില്ലാത്ത ഒരു കാലമാണ്. എവിടെ നിന്നെങ്കിലും, അല്ലെങ്കില്‍ ലൈബ്രറിയില്‍ നിന്ന് ഒരു പുസ്തകം നമ്മുടെ കയ്യില്‍ വരും. അത് ഒരു നിശ്ചിത സമയത്തിനുള്ളില്‍ വായിച്ചു  തിരിച്ചു നല്‍കുകയും വേണം. സമയം കളയാതെ തുടക്കം മുതല്‍ ഒടുക്കം വരെ ഓരോ അക്ഷരങ്ങളെയും ധ്യാനിച്ച്‌ കൊണ്ട് നിങ്ങളത് വായിച്ചു തീര്‍ക്കുന്നു. കഥയാണെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ അതിലൊരു കഥാപാത്രമാവുന്നു. നോവലാണെങ്കില്‍ അതിലെ പല ജീവിതങ്ങള്‍ നിങ്ങള്‍ സ്വയം തന്നെ ജീവിക്കുന്നു. യാത്രാവിവരണമാണെങ്കില്‍ കപ്പലും വിമാനവുമേറി ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത തുറമുഖങ്ങളിലേക്ക്, നഗരങ്ങളിലേക്ക് നിങ്ങളും തീര്‍ത്ഥയാത്ര പോകുന്നു. അതെ, ഓരോ വായനയും ഒരു തീര്‍ത്ഥയാത്രയായിരുന്നു, ആരാധനയായിരുന്നു. ഇന്ന് വിരല്‍തുമ്പില്‍, എന്നല്ല, ഒരു ഇമയനക്കം കൊണ്ട് തന്നെ വിജ്ഞാനലോകത്തിന്‍റെ കവാടം തുറക്കാന്‍ മനുഷ്യന്‍ കെല്‍പ്പ് നേടിയിരിക്കുന്നു. വിവരവിജ്ഞാനത്തിന്‍റെ അതി-ലഭ്യത പക്ഷെ നമ്മളെ ചിന്താകുഴപ്പത്തിലാക്കിയിരിക്കുന്നു. വേണ്ടതും വേണ്ടാത്തതുമെല്ലാം ഒരു പോലെ ടൈം ലൈനില്‍ വന്ന് നിറയുന്നു. ഏറിയ കൂറും ഒരു ചന്തയുടെ സ്വഭാവ സവിശേഷതകളുള്ള സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്-വര്‍ക്കുകളില്‍ ചിന്തയ്ക്കുള്ള ഇടം തുലോം തുച്ഛമാണ്. ഈ ബഹളം എല്ലാ ജിജ്ഞാസകളെയും ഭ്രൂണഹത്യ ചെയ്തു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കാത്തിരുന്നു കിട്ടുന്ന ഒരു പുസ്തകത്തിന്‍റെ വായന നല്‍കുന്ന അനുഭൂതി അന്യം നിന്ന് പോയിരിക്കുന്നു. ബുദ്ധിജീവികളെകൊണ്ട് ഇനിയെന്തു പ്രയോജനം?  സൈബര്‍ വലയില്‍ ചെന്ന് ചാടി അവള്‍/അവന്‍ ആത്മാഹുതി ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

Sunday, August 11, 2013

ഗോവര്‍ധന്‍റെ തുടരുന്ന യാത്രകള്‍


ഭാരതേന്ദു ഹരിശ്ചന്ദ്രയുടെ ഹാസ്യനാടകത്തിലെ കഥാപാത്രമായ ഗോവര്‍ധന്‍* കഥയില്‍ നിന്നിറങ്ങി നടക്കാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല തന്‍റെ യാത്ര ചരിത്രത്തിന്‍റെ കരുണയറ്റ ഏതേതു വഴികളിലൂടെ തന്നെ കൊണ്ടു പോകുമെന്ന്. അകലെയേതോ ശാദ്വലതീരം തേടിയുള്ള ആ പ്രയാണത്തില്‍ ചരിത്രത്തില്‍ നിന്നും കാലത്തില്‍ നിന്നും ഭൂത-ഭാവി-വര്‍ത്തമാനത്തിന്‍റെ ക്രമഗണനകള്‍ പാലിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നില്ല സംഭവങ്ങളും കഥാപാത്രങ്ങളും അവനെത്തേടി വന്നത്.

 കല്ലുവിന്‍റെ മതില്‍ വീണ് ആട് ചത്ത കേസില്‍ ഗോവര്‍ധന്‍ പ്രതിയായതുകൊണ്ടായിരുന്നില്ല അവന് തൂക്കുകയര്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടത്. കേസില്‍ വധശിക്ഷയ്ക്കു വിധിക്കപ്പെട്ട മറ്റൊരു നിരപരാധിയെ തൂക്കിലിടാന്‍ കൊണ്ട് വന്നപ്പോള്‍ തൂക്കു കയറിന്‍റെ കുരുക്കിനെക്കാള്‍ തടിച്ചതാണ് അയാളുടെ കഴുത്ത് എന്ന് കാണുകയും, ഒന്നുമറിയാതെ അത് വഴി വന്ന ഗോവര്‍ധന്‍റെ കഴുത്ത് കുരുക്കിനു പാകമാണെന്നു കണ്ട് ശിക്ഷ അയാള്‍ക്ക് വിധിക്കപ്പെടുകയുമായിരുന്നു. ആ അന്യായ വിധിയില്‍നിന്ന് നീതി തേടിയായിരുന്നു ഒരു രാത്രിയില്‍ തടവറയുടെ കാവല്‍ക്കാരന്‍ ജാഗ്രത കൈവിട്ട ഒരു വേളയില്‍  ഗോവര്‍ധന്‍ ഇരുളിന്‍റെ വഴികളിലൂടെ പുറത്തു കടന്നത്‌.

ആ യാത്രയില്‍ തന്‍റെ അതേ അനുഭവം പേറുന്ന എണ്ണമറ്റയാളുകളുടെ നിലവിളികള്‍ വഴിയിലുടനീളം ഗോവര്‍ധനെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.  തൂക്കുകയറിന്‍റെ കുടുക്ക് പാകമാകുന്ന കഴുത്തുകള്‍ തേടി അലയുന്ന ആരാച്ചാര്‍മാരെ ഗോവര്‍ധന്‍ പിന്നെയും പിന്നെയും കണ്ടു. കാലഗണനയുടെ പെരുക്കങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്തും ഇപ്പുറത്തും വേട്ടക്കാരുടെ ന്യായങ്ങളും ഇരകളുടെ രോദനവും മാറ്റമില്ലാത്തതായി തുടരുന്നത്  അവന്‍ കണ്ടു. പാതിരാത്രികളില്‍ മനുഷ്യര്‍ വസിക്കുന്ന ഗ്രാമങ്ങളില്‍, നഗരപ്രാന്തങ്ങളില്‍ ആളില്ലാവിമാനങ്ങള്‍ വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നതും താഴെ ഭൂമിയില്‍ അഗ്നിപ്രളയം തീര്‍ക്കുന്നതും ഒരു ഞരക്കം പോലും പുറത്തു വരാതെ മനുഷ്യര്‍ പിടഞ്ഞൊടുങ്ങുന്നതും കണ്ടു ഗോവര്‍ധന്‍ അന്ധാളിക്കുകയുണ്ടായില്ല. നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ അപ്പുറത്തും അതിര്‍ത്തികള്‍ക്കപ്പുറത്തു നിന്ന് ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥം കടന്നു വന്ന യോദ്ധാക്കള്‍ തങ്ങള്‍ പിടിച്ചടക്കിയ നഗരങ്ങളില്‍ പുതിയ രാജാവിന്‍റെ അധികാരം വിളംബരം ചെയ്തത് കൊള്ളയും കവര്‍ച്ചയും ഉത്സവങ്ങളാക്കിക്കൊണ്ടായിരുന്നുവല്ലോ.

അതിനിടയില്‍ യാത്രയുടെ ഒരിടത്താവളത്തില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യം പേറ്റുനോവില്‍ പുളയുന്ന ഒരു പകലന്തിയില്‍ അര്‍ദ്ധനഗ്നനായ ഒരു ഫഖീറിന്‍റെ മാറു തുളച്ച് ഒരു വെടിയുണ്ട പാഞ്ഞു പോയതും, "ഹെയ് റാം" എന്ന നേര്‍ത്തൊരു ഞരക്കം കേട്ടതും മാത്രമായിരുന്നില്ല ഓര്‍മ്മകള്‍, ചരിത്രത്തിന്‍റെ താളുകളെ ചുവപ്പു ചായമണിയിച്ച വെടിയുണ്ടകള്‍ പിന്നെയും അനേക ലക്ഷം കോടി അണുക്കളായി  സ്വയം വിഭജനം നടത്തിയതും ഒരു സായാഹ്നത്തിന്‍റെ പകുതിയില്‍ ഒരു നിമിഷത്തിന്‍റെ ഹ്രസ്വവേളയില്‍ ഭൂമിയുടെ ജീവനെ ആകെയും  ഒടുക്കാനുതകുന്ന സംഹാരം ഉള്ളിലൊളിപ്പിച്ച വെറുമൊരു ബട്ടണായി അത് പരിണമിച്ചതും കൂടിയായിരുന്നു.

ആരാച്ചാരുടെ ജോലി കുറ്റവാളിയുടെ കഴുത്തിനു പറ്റിയ കുരുക്ക് ഉണ്ടാക്കലല്ലെന്നും കയ്യിലുള്ള കുരുക്കിനൊത്ത കുറ്റവാളിയെ കണ്ടു പിടിച്ചു തരാന്‍ രാജാവിനോട് അപേക്ഷിക്കലാണെന്നും അറിഞ്ഞ ഗോവര്‍ധനെ അലട്ടിയത് സ്വന്തം വിധിയിലുപരി ചരിത്രത്തിലുടനീളം ആരാച്ചാര്‍മാരുടെ കയറുകളില്‍ തൂങ്ങിക്കിടന്ന എണ്ണമറ്റ അസ്ഥികൂടങ്ങളുടെ ഏകഭാവമായിരുന്നു. ചിരിക്കുകയാണെന്നും കരയുകയാണെന്നും ഒരേ സമയം തോന്നിപ്പിച്ച അവയുടെ മുഖങ്ങള്‍ ഗോവര്‍ധനെ വിടാതെ പിടികൂടുകയും തകര്‍ന്ന വീടുകള്‍ നിറഞ്ഞ ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെ പലായാനം ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കാന്‍ അവനെ നിര്‍ബന്ധിക്കുകയും ചെയ്തു.  അമ്മിഞ്ഞ ചുരത്താത്ത മുലകളില്‍ തൂങ്ങിക്കിടന്നു കരയുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെയുമെടുത്തു കൂട്ടമായി എങ്ങോട്ടോ ഇഴയുന്ന സ്ത്രീജനങ്ങളും നിരാലംബരായ വൃദ്ധജനങ്ങളുമായിരുന്നു വഴികളിലേറെയും.

അടിമകളായ ഗോവര്‍ധനേയും അലിയേയും അവരുടെ ഉടമ ദീര്‍ഘകാല അടിമത്തത്തില്‍ നിന്ന് സ്വതന്ത്രരാക്കിയതില്‍ പിന്നെ സഹോദരന്‍മാരെങ്കിലും രണ്ടു വിരുദ്ധ ദിശകളിലേക്ക് അവര്‍ക്ക് ഒറ്റയ്ക്കൊറ്റയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞു നടക്കേണ്ടി വന്നത് അവര്‍ അങ്ങിനെ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടായിരുന്നില്ല.  ചരിത്രത്തിന്‍റെ ദയാരഹിതമായ നിയോഗങ്ങള്‍ നടപ്പിലാക്കാനുള്ള കേവല കരുക്കള്‍ മാത്രമാണ് തങ്ങളെന്ന അറിവ് അവരുടെ ജനിതകബോധത്തില്‍ തെളിഞ്ഞിരുന്നതുകൊണ്ടായിരുന്നു.  ഒരു ചരിത്രത്തിലെ നായകനായ രാജാവ്, യോദ്ധാവ്  മറ്റൊരു ചരിത്രത്തില്‍ വില്ലാനായിരുന്നുവെങ്കില്‍  എല്ലാ ചരിത്രങ്ങളിലും ഗോവര്‍ധനും അലിയുമൊക്കെ കേവല രോദനങ്ങള്‍ മാത്രമായിരുന്നു.

ഏതു ദിക്കില്‍ നിന്നും പട നയിച്ചു വന്ന ഏതു വംശത്തിലെ രാജാവായാലും എഴുതിയ നിയമങ്ങള്‍ ഏകസ്വഭാവത്തിലുള്ളതും ആയിരുന്നുവല്ലോ. ബ്രിട്ടിഷുകാര്‍ ഓരോ നാട്ടുരാജ്യങ്ങള്‍ കീഴ്പെടുത്തുകയും അതിനു ശേഷം ആ ഉദ്യമത്തിനു ചിലവായ പണം അവിടത്തെ രാജാവില്‍ നിന്ന് ഈടാക്കുകയും ചെയ്തു. രാജാവാകട്ടെ ഈ പണം ഈടാക്കാന്‍ സമീപിച്ചത് തന്‍റെ പ്രജകളെയാണ്. രാജാവിന് രാജാവായി വാണാല്‍ മാത്രം മതിയായിരുന്നു. വെള്ളക്കാര്‍ക്ക് കീഴൊതുങ്ങിയായാലും അവര്‍ വരുന്നതിനു മുന്‍പുള്ള സ്വതന്ത്ര രാജപദവിയിലാണെങ്കിലും.

 ഗോവര്‍ധനും അലിയുമടങ്ങുന്ന പ്രജകളുടെ ദൌത്യം ഭരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് കരം കൊടുക്കുക എന്നതാണ്. രാജാവ് പറയുന്ന ദിശയിലേക്ക് വാളുമായി നീങ്ങാനും രാജാവിന്‍റെ ആരാച്ചാരുടെ കൈവശമുള്ള കയറിനു പാകമുള്ള കഴുത്തായി വഴങ്ങിക്കൊടുക്കാനുമുള്ള നിയോഗങ്ങളില്‍ നിന്ന് പലായാനം ചെയ്താലും പുറത്തു കടക്കാനാവില്ലെന്ന അറിവ് ഗോവര്‍ധനെ പലപ്പോഴും മൃത്യുവിനു നേരെ മന്ദസ്മിതം തൂകാന്‍ പഠിപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. മന്ദിറിലും മസ്ജിദിലും തടവില്‍ കിടക്കുന്ന ദൈവത്തിന്‍റെ വിലാപം ഗോവര്‍ധന്‍റെ ചേരികള്‍ കത്തിയമരുമ്പോള്‍ നിലവിളികളില്‍ മുങ്ങിപ്പോകുന്നത് പുതിയ കാര്യമായിരുന്നില്ല.

പുതിയ രാജ്യങ്ങള്‍ വെട്ടിപ്പിടിക്കാന്‍ രാജാവിന്‍റെ തേര് ഉരുണ്ടു തുടങ്ങുന്നതിന്‍റെ കാഹളം മുഴങ്ങുമ്പോള്‍ ആ ലക്ഷ്യപൂര്‍ത്തീകരണത്തിനു വേണ്ടി ചാവേറാകാനോ, കൊലക്കയറിനു പാകപ്പെടുന്ന കഴുത്താകാനോ വേണ്ടി ഗോവര്‍ധന്‍ ഇനിയും ജീവിക്കുകയാണ്, അവന്‍റെ യാത്രകള്‍ എവിടെ നിന്നും തുടങ്ങിയതായിരുന്നില്ല, അത്കൊണ്ട് തന്നെ അത് എവിടെയും അവസാനിക്കുന്നതുമായിരുന്നില്ല.

*ഗോവര്‍ധന്‍: ആനന്ദിന്‍റെ "ഗോവര്‍ധന്‍റെ യാത്രകള്‍" ളിലെ നായകന്‍.
ചിത്രം: ഗൂഗിള്‍.  

Sunday, March 31, 2013

ഓർമ്മകൾ അനശ്വരമാകുന്നത്


ചുറ്റും തിങ്ങി നിറയും കാർമേഘങ്ങൾ
മൂകം മനസ്സിൻ വെളിച്ചം കെടുത്താം,
കോരിച്ചൊരിയും മഴയുടെ പ്രഭാതത്തിലേക്കുണരുമ്പോൾ
മനസ്സ് അറിയാതെ വിഷാദം കൊള്ളാം.
മഴയ്ക്ക് പിറകെ തെളിയുന്ന ഇളവെയിലിൽ
വിടരുന്ന റോസാപുഷ്പം കാണ്‍കെ ഹൃദയം കിളിർക്കാം പിന്നെയും.
നനഞ്ഞ മണ്ണിൻ ഗന്ധത്തിൽ റോസാ സുഗന്ധം കലരുമ്പോൾ
ജീവൻ ഒരു ലഹരിയായ് പിന്നെയും നുരയാം.

വസന്തപുഷ്പം പ്രിയതരമാകുന്നത് അതിന്റെ നശ്വരതയിലാണ്.
പ്രിയ കവിതകൾ പിറക്കുന്നത്‌ അതിന്റെ നഷ്ടസ്മൃതിയിലാണ്.
മൃത്യുവെ അതിജയിക്കാൻ ശബളമാമൊരു യൗവ്വനം മതി.
ശോകം അതിജയിക്കുമ്പോഴും ഒരു കിളിപ്പാട്ടിൻ ഈണത്തിൽ അത് പ്രിയതരമാകാം.

സ്വപ്നതുല്ല്യമാം നിറവസന്തം വരുന്നതും പോവുന്നതും
ഒരു ഭാവഗാനത്തിൻ ദ്രുതചിറകടിതൻ താളത്തിലാണ്.
അതിലുയർന്നൊരു സുവർണ്ണ ചക്രവാളം കണ്ടതിൻ കനവുകൾ
എന്നുമുണ്ടാകും കണ്‍കളിൽ ജ്വാലയായ്,
പിന്നെയേതു യുദ്ധകാണ്ഡം പിറന്നാലും,
പോർക്കളത്തിൽ മുറിവേറ്റു പിടഞ്ഞാലും
ജീവിത സ്മൃതികളിൽ എന്നും നിറയുവാൻ.

Saturday, March 30, 2013

പർവീനക്കൊരു പാവക്കുട്ടി


ബാർബി ഡോൾ ...

അറ്റം അല്പം ചുരുണ്ട സ്വർണ്ണവർണ്ണമാർന്ന തലമുടി അവളുടെ തോളിലേക്ക് വല്ലരിപോലെ പടർന്നിറങ്ങി പിറകിലേക്ക് വളർന്നു കിടക്കുന്നു. നെറുകയിൽ അലങ്കാരത്തിനു മാറ്റ് കൂട്ടും വിധം ചെറിയ കിരീടാകൃതിയിലുള്ള ഹെയർ-ഹോൾഡർ. അതിന്മേൽ വിടർന്നു നിൽക്കുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക്‌ റോസാപൂവ്. സ്വപ്നം മയങ്ങുന്ന വിടർന്ന നീല നയനങ്ങൾ. നീണ്ടു വളഞ്ഞ ഇരു കണ്‍പീലികൾ.  നെറുകയിലെ പൂക്കിരീടത്തിനിണങ്ങുന്ന ചന്തമാർന്ന പുഷ്പാഭരണം കഴുത്തിൽ. അതിനൊത്തു നില്ക്കുന്ന റോസ് വർണ്ണത്തിലുള്ള ഉടുപ്പ് കാല്മുട്ടിനു താഴേക്ക് നിവർത്തിയ കുഞ്ഞു വർണ്ണക്കുടപോലെ. അതേ നിറത്തിലുള്ള മനോഹരമായ പാദുകത്തിന്റെ പൂവള്ളികൾ കണങ്കാലിന്റെ പകുതി വരെ ചുറ്റിപ്പടർന്നു കിടക്കുന്നു. മടമ്പുകൾ ഉയർത്തിയ കാൽവിരലുകളിൽ, ഒരു നൃത്തം പകുതിയിൽ നിലച്ച പോലെ അവൾ നില്ക്കുന്നു. നിശ്ചലയായി, മിഴികൾ വിടർത്തിച്ചിരിക്കുന്ന പാവക്കുട്ടി. പിറകിൽ സൂക്ഷ്മമായി ഘടിപ്പിച്ച ചെറിയ സ്വിച്ച് ഒന്നു തൊടുകയെ വേണ്ടൂ, മധുരമായി പാടിക്കൊണ്ട് ബാർബി നൃത്തം നിർത്തിയേടത്തു നിന്ന് പിന്നെയും തുടങ്ങും.

ഇത് യു.ക്കെ.ജി ക്ലാസ്സുകാരി പർവീനക്കു വേണ്ടി അവളുടെ ഉപ്പ ഫിറാസ് തലേന്ന് രാത്രി വാങ്ങിച്ചതാണ്. ഫിറാസ് അവധിക്കു നാട്ടിൽ പോവുകയാണ്. മോളുടെ സ്കൂൾ അവധിയോട് ഒത്തു വരാനായി പോക്ക് അല്പം നീട്ടേണ്ടി വന്നിരുന്നു. തലേ ദിവസം കെട്ടി വെച്ച പെട്ടി വീണ്ടും തുറന്നു ബാർബിയെ ഭദ്രമായി അതിനകത്ത് വെയ്ക്കണം. അത് വരെ പെട്ടിയുടെ പുറത്ത് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നില്പാണ് ബാർബി പാട്ടിനും നൃത്തത്തിനും വിരൽ ഞൊടിച്ചാൽ തയ്യാർ എന്ന ഭാവത്തിൽ. തലേന്ന് വൈകീട്ട് വിളിച്ചപ്പോഴാണ് വാങ്ങേണ്ട പാവക്കുട്ടിയുടെ രൂപം പർവീന വിവരിച്ചത്. വിരുന്നു പോയ വീട്ടിൽ എവിടെയോ വെച്ച് കണ്ടതാണവൾ. അതുപോലുള്ളത് തന്നെ വേണം എന്നവൾ ഫോണിലൂടെ ശഠിച്ചു. "പെട്ടിയെല്ലാം കെട്ടിപ്പോയല്ലോ മോളെ, എന്നാലും ഉപ്പ വാങ്ങാം." ഫിറാസ് അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.

കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ പല വിധവും പർവീനക്കു വേണ്ടി നേരത്തെ വാങ്ങി പെട്ടിയിൽ വെച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും അവൾ ആവശ്യപ്പെട്ട പാവക്കുട്ടിയെ തന്നെ വാങ്ങാനായി ഫിറാസ് രാത്രി വൈകിയിരുന്നെങ്കിലും കൂട്ടുകാരനൊപ്പം മാർക്കെറ്റിലേക്കിറങ്ങി. നാട്ടിൽ അവളുടെ അടുത്ത് എത്തുന്ന നിമിഷം തൊട്ട്  പെട്ടി തുറന്ന് ബാർബിയെ സ്വന്തമാക്കാൻ വെമ്പൽ കൂട്ടുന്ന മോളുടെ മുഖം അയാൾ മനസ്സിൽ കണ്ടു. അകാംഷയുടെ അക്ഷമയും ആഹ്ലാദവും കൊണ്ടു വിടർന്ന കണ്ണുകളുമായി അവൾ അടുത്തു കൂടും. അതോർത്തപ്പോൾ ഫിറാസ് തനിയെ ചിരിച്ചു. നല്ല ബാർബിയെ തന്നെ തിരഞ്ഞ് കളിപ്പാട്ട വില്പനക്കടകളിൽ നിന്ന് കടകളിലേക്ക്‌ നടക്കുന്നതിനിടെ അവളുടെ കുസൃതികൾ കൂട്ടുകാരനോട് അയാൾ പങ്കു വെച്ചു. നേരം വൈകിയതുകൊണ്ട് കടകൾ ഓരോന്നായി അടച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു. 

വിജന വിശാലമായി പരന്നു കിടക്കുന്ന മരുമണൽ പരപ്പുപോലെ ഊഷരമാണ് പ്രവാസിയുടെ മനസ്സ് പലപ്പോഴും. അങ്ങിനെയുള്ള ജീവിതത്തിൽ, ഋതുഭേദങ്ങൾക്കിടയിലെ ദീർഘസഞ്ചാരത്തിൽ, അറ്റമില്ലെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന കാത്തിരിപ്പിനിടെ വീണു കിട്ടുന്ന മരുപ്പച്ചയാണ്‌ ഒരവധിക്കാലം. അതു മുന്നിലെത്തുമ്പോൾ വിമാനമേറും മുൻപേ അവൻ മനസ്സുകൊണ്ട് നാട്ടിലെത്തുന്നു. ഫിറാസിന്റെ അവസ്ഥയും അതു തന്നെയായിരുന്നു.

പെട്ടിപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന ബാർബിയെ ഞാൻ വീണ്ടും നോക്കി. അർദ്ധവിരാമത്തിൽ നിർത്തിയ പാട്ടും നൃത്തവും വീണ്ടും തുടങ്ങാൻ അതിന്റെ സ്വിച്ചിൽ പർവീനയുടെ മൃദുവിരൽ സ്പർശം കാത്തു ചിരിച്ചു നില്ക്കുന്നു അവൾ. അവളെ പാക്ക് ചെയ്ത് പെട്ടിയിൽ വെയ്ക്കാനും പിന്നെ വിമാനമേറി അവളുടെ അവകാശിയുടെ കുഞ്ഞു കൈകളിലെത്തിക്കാനും ബാധ്യസ്ഥനായ ഫിറാസ് പക്ഷെ ആ പുലരിയിൽ പൂർണ്ണമായ ഒരുറക്കത്തിലായിരുന്നു. പാട്ടു പാടിപ്പാടി തളരാതെ നൃത്തം വെയ്ക്കുന്ന ബാർബിയുടെ സംഗീതസ്വരത്തിനൊപ്പം ഉയർന്ന് അലയടിച്ച പർവീനയുടെ നിറഞ്ഞ ആഹ്ലാദച്ചിരിയുടെ പ്രതിധ്വനിയിൽ മുങ്ങിയ ഒരു സുന്ദര സ്വപ്നം ആ പുലരിയിൽ അയാളെ തേടിയെത്തിയിരുന്നു. ആ സ്വപ്നത്തിന്റെ തേരിലേറി റ്റിക്കെറ്റില്ലാതെ നിശ്ചിത സമയത്തിനു മുൻപെ തന്നെ യാത്രയായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു ഫിറാസ്. ഇനിയൊരിക്കലും പ്രവാസത്തിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടതില്ലാത്തൊരു ലോകത്തിലേക്ക്.

നിശബ്ദതയെ കീറി മുറിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന മൊബൈൽ ഫോണ്‍ ശബ്ദിച്ചു. നാട്ടിൽ നിന്ന് ഫിറാസിന്റെ മകനാണ്, ബാംഗളൂരിൽ എഞ്ചിനീയറിങ്ങിനു പഠിക്കുന്നവർ. " പറഞ്ഞ പോലെ ഞാൻ പതിനൊന്ന് മണിക്ക് തന്നെ എയർപോർട്ടിൽ കാറുമായെത്തും. ഉപ്പാനോട് പറയാൻ മറക്കല്ലെ. ഉപ്പാനെ വിളിച്ചപ്പോൾ സ്വിച്ച്ഡ് ഓഫ്‌ ആണ്. അതാണ്‌ അങ്കിളിനെ വിളിച്ചത്... "

പുറത്ത്, രാവിലെ തുടങ്ങിയ മണൽകാറ്റിൽ അന്തരീക്ഷത്തിൽ പൊടി പടലങ്ങൾ  തിങ്ങി നിറഞ്ഞു കാഴ്ചകൾ പാടെ മങ്ങിയിരുന്നു. 

Thursday, February 21, 2013

നീല വെളിച്ചം

രാത്രിയേറെ വൈകും വരെ നീണ്ട, ബഹളമയമായ ആഘോഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞ് അയാള്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോഴാണ് നിശബ്ദമായി മരണമെത്തിയത്. തണുത്തൊരു ഇളം തെന്നല്‍ പോലെ അയാളുടെ ശയന മുറിയിലേക്കത് ഊര്‍ന്നിറങ്ങി.

നിനക്ക് വരാന്‍ നേരമായില്ലല്ലോ, അയാള്‍ പറഞ്ഞു. ഇന്നത്തെ ആഘോഷങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ എനിക്ക് ഫെയ്സ്ബുക്കില്‍ ഇടാനുണ്ട്. പിന്നെ അത് കാണുന്നവരുടെ
കമന്റ്സ് വായിക്കണം, അതിനു മറുപടികള്‍ കൊടുക്കണം.

ഇല്ല, നിനക്ക് സമയമായി. സമയത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ഞാന്‍ കണിശക്കാരനാണ്.
നിന്റെ പിറവിയുടെ ബീജം അതിനു നിര്‍ണയിക്കപ്പെട്ട അണ്ഡം തേടി പ്രയാണം കൊള്ളും
മുന്‍പേ നിന്റെയീ ദിനം എന്റെ കലണ്ടറില്‍ കൃത്യമായി കുറിക്കപ്പെട്ടതല്ലേ.
ജീവിതത്തിന്റെ വിഷാദ സന്ധ്യകളില്‍ നിന്ന് നിന്നെ സ്വതന്ത്രനാക്കാനാണ്
ഞാന്‍ വന്നത്. മരണം പറഞ്ഞു.

അല്ല, ആന്ദ്രോയ്ഡ് പുതിയ വെഴ്ഷന്‍ നാളെ അപ്ഡേറ്റ്  ചെയ്യണം എന്ന് കരുതിയതായിരുന്നു ഞാന്‍ .  പിന്നെ സ്റ്റോക്ക്‌ മാര്‍ക്കറ്റ് സൂചിക നാളെ ഉയരുമെന്നും എന്റെ ഒരു നിക്ഷേപത്തില്‍ നല്ലൊരു ലാഭം വരുമെന്നുള്ള ഉറപ്പില്‍ സ്വസ്ഥമായി നിദ്രയിലേക്ക്‌ നടക്കുകയായിരുന്നു. അയാള്‍
പിന്നെയും പറഞ്ഞു.

ഇനിയും നേരമില്ല. നിന്നെ ഈ ബന്ധനങ്ങളില്‍ നിന്നെല്ലാം ഞാനിതാ സ്വതന്ത്രനാക്കുന്നു.

അനന്തരം.....

മാലാഖയുടെ ചിറകില്‍ അയാള്‍ മേലോട്ട്, മേലോട്ട് പറന്നു.

മീതേക്ക്, മീതേക്ക്.

ഭൂമി, താഴേക്ക് താഴേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയി. പിന്നീടയാള്‍ കണ്ടു ഓസോണ്‍ പാളിയുടെ ഇഴ പിരിഞ്ഞ വിടവിലൂടെ... കരിമ്പുകയുടെ അവ്യക്തതയിലൂടെ, അങ്ങു താഴെ ഒരു കറുത്ത പൊട്ടുപോലെ ഭൂമി.

ആദം ആ കനി കഴിച്ചു ഹവ്വയോടൊപ്പം ഭൂമിയിലെത്തുന്നതിനും അനന്തരം പിറന്ന മനുഷ്യര്‍ കപ്പലുകളിലും വിമാനങ്ങളിലും വന്‍കരകളില്‍ നിന്ന് വന്‍കരകളിലേക്ക് പ്രയാണം കൊളളാന്‍ തുടങ്ങുന്നതിനും മുന്‍പ്‌ ആ കറുത്ത പൊട്ട് അഴകാര്‍ന്ന ഒരു ഹരിത ബിന്ദുവായിരുന്നു.  മാലാഖ നെടുവീപിട്ടു.

പരസ്പരം തൊടുത്തു വിടാനുള്ള അണുബോംബ്‌ വാഹിനികള്‍ നിറച്ച വലിയ കെട്ടിടങ്ങളാണ് ആ ചുവപ്പുനിറത്തില്‍ കാണുന്ന ചെറിയ അടയാളങ്ങള്‍. അതിര്‍ത്തിരേഖകള്‍ എന്നു പറഞ്ഞ് അതിനിടക്ക് തലങ്ങും വിലങ്ങും അവര്‍ കോറിയിട്ടിട്ടുണ്ട്. മാലാഖ പുഞ്ചിരിച്ചു.

വ്യസനസാന്ദ്രമായി താഴോട്ടു നോക്കി അയാള്‍ മൗനിയായി....

നിനക്ക് അങ്ങോട്ടു  തന്നെ പോവണമെന്നു തോന്നുന്നുണ്ടോ? മാലാഖ മന്ത്രിച്ചു.

വേണ്ട. കനിവേറിയ മാലാഖേ, എന്നെ സ്വതന്ത്രനാക്കൂ... പൂര്‍ണമായി.

പതിയെ, അയാളുടെ ആയുസ്സിന്റെ അവസാന ഇതളുകളും അടര്‍ന്നു വീണു.....

ഇളം നീല വെളിച്ചം നിറഞ്ഞ, പ്രസന്നമായ പുതിയൊരു ലോകത്തിലേക്ക്, കാലത്തിലേക്ക് അയാള്‍ പതുക്കെ ഇമ തുറന്നു.